×
Επεξεργασία Προφίλ Επεξεργασία Avatar Επεξεργασία Υπογραφής Επεξεργασία Επιλογών E-mail και Κωδικός Ρυθμίσεις Ειδοποιήσεων
×
Αποσύνδεση Οι Συνδρομές μου Το Προφίλ μου Τα Posts μου Τα Threads μου Λίστα Επαφών Αντιδράσεις σε Posts μου Παραθέσεις των Posts μου Αναφορές σε Εμένα Ενέργειες Συντονιστών Αόρατος Χρήστης

Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 68,968 μέλη και 2,478,321 μηνύματα σε 78,936 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 379 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki!

Εγγραφή Βοήθεια

Αμαρτία: Πώς πιστεύετε ότι κρίνει ο θεός;

hack3r

Επιφανές Μέλος

Ο hack3r αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,610 μηνύματα.

O hack3r έγραψε: στις 23:06, 29-05-14:

#221
Αρχική Δημοσίευση από Έλληνας φύλακας
Λοιπον δεν είναι ανάγκη ούτε να παρεξηγείσαι ουτε να αλλοιωνεις την πραγματικότητα με το πρόσχημα του υποκειμενισμού.Σωστός και λάθος υπάρχει αυτα τα είπαμε.Το 90 % των ανθρώπων είναι ετεροφυλοφιλοι.Αυτο δεν προκειται να αλλαξει.Αυτο είναι το φυσιολογικό και αυτο είναι που ορισε η φύση.Αλλα και το σωστό που εδειξε ο Θεός περα του νόμου της φύσης,εφοσον αυτός είναι ο Εφαρμοστής και ο Δημιουργός.Τα υπολοιπα που λες είναι περιττά και εντελώς παραλογα.Οπότε σεβαστή μεν η αποψη σου,αλλα όχι και λογική.
Ποιός παρεξηγήθηκε? Το 90% των ανθρώπων είναι ετεροφυλόφιλοι και το 10% ομοφυλόφιλοι γιατί αυτό όρισε η φύση. Ότι υπάρχει γύρω μας το έχει ορίσει η φύση. Δεν βλέπω πως είναι περιττά και παράλογα τα υπόλοιπα που λέω, μάλλον ούτε κι εσύ βλέπεις και απλώς θέλεις να υπεκφύγεις, καθώς δεν μπορείς να απαντήσεις.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Έλληνας φύλακας

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Ο Έλληνας φύλακας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 93 μηνύματα.

O Έλληνας φύλακας έγραψε: στις 23:29, 29-05-14:

#222
Δεν βλέπω πως είναι περιττά και παράλογα τα υπόλοιπα που λέω, μάλλον ούτε κι εσύ βλέπεις και απλώς θέλεις να υπεκφύγεις, καθώς δεν μπορείς να απαντήσεις.

Το τελευταίο ειδικά δεν επρεπε να το ισχυριστείς απο την στιγμή που απο την πρωτη απαντηση αναλυω λεπτομερεστατα τα οσα προανέφερε ο Shadowfax.Οπότε δεν νομίζω οτι φοβαμαι τις στρεβλώσεις.Εξηγησα ηδη τι είχε γίνει στο Σόδομα και Γομορα στο σχόλιο 219.Και το ανελυσα περιεκτικά και σύντομα με αλήθειες όπως ακριβως αναφέρονται στην Αγία Γραφή.

Οποτε δεν το επεκτείνω γιατι αυτό ισοδυναμεί:Το να πιεις νερό ζεις.Σου δίνει δύναμη,ενεργεια

Είναι σαν να μου λες.το να μην πιεις νερό και να πεθανεις είναι φυσιολογικό.

Η νοοτροπία σου γενικότερα αυτη είναι.οπότε αν λεει καποιος το σωστό και εσυ επιθυμείς το κακό,το μη φυσιολογικό και το οτιδηποτε οδηγεί στον θάνατο οποτε το θέμα εγινε σαφές.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Έλληνας φύλακας : 30-05-14 στις 00:07.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

GiorgosAsi

Πολύ δραστήριο μέλος

Ο GiorgosAsi αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 35 ετών . Έχει γράψει 549 μηνύματα.

O GiorgosAsi έγραψε: στις 23:48, 29-05-14:

#223
Ο θανατος ειναι μη φυσιολογικος Ελληνα φυλακα?Διαβασα κατι τετοιο,η ιδεα μου?

Εντιτ:Συγνωμη τωρα ειδα οτι ειμαστε στην κατηγορια Εκκλησιαστικα θεματα(για οσους ταχουν αναγκη)
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη GiorgosAsi : 29-05-14 στις 23:56.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

hack3r

Επιφανές Μέλος

Ο hack3r αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,610 μηνύματα.

O hack3r έγραψε: στις 00:08, 30-05-14:

#224
Αρχική Δημοσίευση από Έλληνας φύλακας
Το τελευταίο ειδικά δεν επρεπε να το ισχυριστείς απο την στιγμή που απο την πρωτη απαντηση αναλυω λεπτομερεστατα τα οσα προανέφερε ο Shadowfax.Οπότε δεν νομίζω οτι φοβαμαι τις στρεβλώσεις.Εξηγησα ηδη τι είχε γίνει στο Σόδομα και Γομορα στο σχόλιο 219.Και το ανελυσα περιεκτικά και σύντομα με αλήθειες όπως ακριβως αναφέρονται στην Αγία Γραφή.

Οποτε δεν το επεκτείνω γιατι αυτό ισοδυναμεί:Το να πιεις νερό ζεις.Σου δίνει δύναμη ενεργεια

Είναι σαν να μου λες.το να μην πιεις νερό και να πεθανεις είναι φυσιολογικό.

Η νοοτροπία σου γενικότερα αυτη είναι.οπότε αν λεει καποιος το σωστό και εσυ επιθυμείς το κακό,το μη φυσιολογικό και το οτιδηποτε οδηγεί στον θάνατο οποτε το θέμα εγινε σαφές.
Κι εγώ σου εξήγησα πως ένας πανάγαθος Θεός δεν είναι δυνατόν να δολοφονεί υπό καμία απολύτως συνθήκη. Επίσης σου εξήγησα πως το καλό και το κακό είναι ένοιες υποκειμενικές που αλλάζουν νόημα σε πέρας χρόνου. Ο κόσμος δεν είναι ούτε μαύρος, ούτε άσπρος είναι γκρι και αυτό είναι μια γενική αλήθεια. Αν λοιπόν ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο τότε μάλλον κι αυτός είναι γκρι.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη hack3r : 30-05-14 στις 00:11.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Έλληνας φύλακας

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Ο Έλληνας φύλακας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 93 μηνύματα.

O Έλληνας φύλακας έγραψε: στις 16:27, 26-10-14:

#225
Δέχεται ο Θεός τον διάβολο σε μετάνοια;-Πηγη Ιερα μονή παντοκράτορος μελισσοχωρίου

Η ακόλουθη διήγηση που προέρχεται μάλλον από κάποια λιγότερο γνωστή παραλλαγή της συστηματικής συλλογής του Γεροντικού* σκοπό έχει να διδάξει πόσο μεγάλη είναι η φι­λανθρωπία του Θεού και ότι κανένας αμαρτωλός δεν πρέπει να απελπίζεται, ακόμη κι αν νομίζει ότι έχει γίνει όμοιος στην αμαρτία με τον διάβολο.


Κάποιος άγιος γέρον­τας, μεγάλος και διο­ρατικός, έχοντας νική­σει και ξεπεράσει ό­λους τους πειρασμούς των δαιμόνων, είχε λά­βει το χάρισμα να βλέπη οφθαλμοφανώς το πώς επιδρούν στην ζωή των ανθρώπων οι άγγελοι και οι δαίμονες· πώς δηλ. ο καθέ­νας από την πλευρά του αγωνίζονται για την ψυχές των ανθρώπων. Ήταν δε τόσο μεγάλος και υψηλός στην αρετή, που τα ακάθαρτα πνεύματα τον υπολόγιζαν πολύ και συστέλλονταν μπροστά του.

Πολλές φορές τα κορόιδευε και τα ύβριζε θυμίζον­τας τους την πτώσι τους από τους ουρα­νούς και την αιώνια κόλασι του πυρός που τα περιμένει. Οι δαίμονες λοιπόν μιλούσαν με θαυμασμό για τον μεγάλο γέ­ροντα κι έλεγαν ότι κανένας να μη τολμήση στο εξής να παλέψη μαζί του ή έστω και να τον πλησίαση, μη τυχόν και πληγωθή από τον γέροντα, διότι έχει ανέλθει σε μεγάλο πλούτο απάθειας και έχει τύχει της θεώσεως με την χάρι του Παναγίου Πνεύ­ματος.

Ενώ λοιπόν έτσι είχαν τα πράγματα, κάποιος δαίμονας ρωτά έναν σύντροφο του:

— Αδελφέ Ζερέφερ (διότι αυτό ήταν το όνομα εκείνου του δαίμονος), αν κάποιος από εμάς μεταμεληθή, τον δέχεται ο Θεός σε μετάνοια; Ναι ή όχι; Και ποιος άραγε να το γνωρίζη αυτό;

Και αποκρίθηκε ο Ζερέφερ:

Θέλεις να πάω στον μεγάλο γέροντα που δεν μας φοβάται, να τον ρωτήσω τάχα σχετικά μ' αυτό και να τον δοκιμάσω;

Πήγαινε, αλλά πρόσεχε πολύ, γιατί ο γέροντας είναι διορατικός και θα καταλάβη ότι πηγαίνεις με δόλο και δεν θα πεισθή να ρωτήση τον Θεό. Αλλά πήγαινε και ή τα καταφέρνεις ή απλώς δοκιμάζεις και φεύγεις.

Πήγε λοιπόν τότε ο Ζερέφερ σ' εκείνον τον μεγάλο γέροντα και αφού πήρε σχήμα ανθρώπου, θρηνούσε και οδυρόταν μπρο­στά στον γέροντα.

Ο Θεός δε θέλοντας να δείξη ότι δεν αποστρέφεται κανέναν που να έχη μετανοήσει, αλλά δέχεται όλους ό­σους προστρέχουν σ' Αυτόν, δεν αποκάλυ­ψε στον γέροντα τα σχετικά με τον δόλιο δράκοντα. Έτσι εκείνος τον έβλεπε σαν άνθρωπο και τίποτε περισσότερο.

Γι' αυτό και τον ρώτησε:

Για ποιο λόγο κλαις, άνθρωπε, και θρηνείς από τα κατάβαθα της καρδιάς σου, ραγίζοντας έτσι με τα δάκρυα σου και την καρδιά μου;

Εγώ, πάτερ άγιε, δεν είμαι άνθρω­πος, αλλά, όπως μου φαίνεται, διάβολος πονηρός, λόγω του πλήθους των εγκλημά­των μου.

— Και τι θέλεις να κάνω για σένα, αδελφέ; (Διότι νόμιζε ότι από μεγάλη ταπείνωσι αυτοαπεκαλείτο δαίμων ο άνθρωπος, αφού ο Θεός δεν του είχε φανερώσει ακό­μη τι συνέβαινε στην πραγματικότητα).

Τίποτε περισσότερο δεν σου ζητώ, άνθρωπε του Θεού, παρά να παρακάλεσης πολύ τον Κύριο και Θεό σου να σου φανέρωση αν δέχεται τον διάβολο σε μετάνοια. Διότι αν δέχεται εκείνον, τότε θα δεχθή κι εμένα που δεν υστερώ σε τίποτε από λόγου του.

Να κάνω όπως θέλεις. Για την ώρα ό­μως πήγαινε σήμερα σπίτι σου κι έλα αύριο εδώ να σου πω το θέλημα του Θεού.

Και σαν έγινε αυτό, άπλωσε τα χέρια ο γέροντας εκείνο το βράδυ και παρακάλεσε τον φιλάνθρωπο Θεό να του φανέρωση αν δέχεται τον διάβολο σε μετάνοια. Κι αμέ­σως του παρουσιάστηκε άγγελος Κυρίου, φωτεινός σαν αστραπή, και του λέει:

Τάδε λέγει Κύριος ο Θεός σου: «Γιατί με παρακαλείς για χάρι του δαίμονα; Και γιατί ήρθε αυτός δολίως να σε πειράξη;»

Και πώς ο Κύριος δεν μου αποκάλυ­ψε την περίπτωσι, αποκρίθηκε ο γέροντας, αλλά μου την απέκρυψε, ώστε να μη την αντιληφθώ;

Μη λυπηθής γι' αυτό το πράγμα. Διότι πρόκειται για κάποια θαυμαστή οικονο­μία του Θεού προς ωφέλειαν των αμαρτω­λών, ώστε να μην απελπίζωνται. Διότι κα­νέναν από εκείνους που προσέρχονται σ' Αυτόν δεν τον αποστρέφεται ο υπεράγαθος Θεός, ακόμη κι αν αυτός είναι ο ίδιος ο Σατανάς και διάβολος. Επίσης γίνεται αυτό για να φανή η σκληρότης και απόγνωσις των δαιμόνων.

Όταν λοιπόν έλθη, μη τον σκανδαλίσης απ’ την αρχή, αλλά πες του τα εξής: «Για να καταλάβης ότι ο Θεός είναι φιλάνθρωπος και κανένα από όσους προστρέχουν σ' Αυτόν δεν τον απο­στρέφεται, ακόμη κι αν αυτός είναι δαίμων και διάβολος, υποσχέθηκε και σένα να σε δεχθή, εάν βέβαια φύλαξης αυτά που σε προστάζει». Και τότε θα σου πη: «Ποια εί­ναι αυτά;» Κι εσύ να του πης: «Ο Κύριος και Θεός γνωρίζει πολύ καλά ποιος είσαι και από πού ήρθες, για να Τον δοκιμάσης. Διότι εσύ είσαι το αρχαίο κακό, που από την υπερηφάνεια σου δεν έχεις μάθει να γί­νεσαι καινούργιο καλό.

Πώς λοιπόν θα μπόρεσης να ταπεινωθής και να βρης έλεος με την μετάνοια; Για να μην έχης όμως πρόφασι απολογίας ενώπιον Του κατά τη ημέρα της κρίσεως ότι δήθεν ήθελες να μετανοήσης κι ο Θεός δεν σε δέχθηκε, πρόσε­χε στα λόγια μου, πώς πρέπει ν' αρχίσης τη σωτηρία σου. Ο Κύριος είπε να καθήσης επί τρία χρόνια σε ένα τόπο ακίνητος και στραμμένος μέρα-νύχτα προς ανατο­λάς και να φωνάζης εκατό φορές με δυ­νατή φωνή: Ο Θεός, ελέησόν με το αρχαίον κακόν και πάλι άλλες εκατό φορές με δυνατή φωνή: Ο Θεός, ελέησόν με το βδελύγμα της ερημώσεως και πάλι άλλες τό­σες Ο Θεός, ελέησόν με την εσκοτισμένην απάτην. Αυτά να τα φωνάζης αδιάκοπα, γιατί δεν έχεις σώμα για να κουρασθής και να λιποψυχήσης.

Όταν δε τα κάνης αυτά με ταπείνωσι, τότε θα επανέλθης στην αρ­χαία τάξι και θα συγκαταριθμηθής με τους αγγέλους του Θεού». Αν λοιπόν συμφωνήση μαζί σου να τα κάνη αυτά, δέξου τον σε μετάνοια. Αλλά γνωρίζω καλά ότι το αρ­χαίο κακό δεν γίνεται καινούργιο καλό. Γράψε όμως αυτά που θα συμβούν, για να σώζωνται μέχρι των εσχάτων ημερών, ώστε να μη απελπίζωνται όσοι θέλουν να μετα­νοήσουν. Διότι αυτή η διήγησις θα συντέ­λεση πάρα πολύ στο να πληροφορηθούν οι άνθρωποι ότι είναι εύκολο να μην απελπί­ζωνται για την σωτηρία τους.

Αυτά είπε ο Άγγελος και ανέβηκε στους ουρανούς. Την άλλη μέρα πρωί-πρωί ήρθε ο δαίμων και άρχισε από μακριά να θρηνή υποκριτικά και να χαιρετά τον γέροντα. Ο γέροντας από την αρχή δεν ξεσκέπασε την μηχανορραφία του, μόνο έλεγε από μέσα του: «Κακώς ήρθες κλέφτη, διάβολε, σκορ­πιέ, αρχαίο κακό, το ιοβόλο φίδι το παμ­πόνηρο». Έπειτα του λέει:

— Γνώριζε ότι παρεκάλεσα τον Κύριο καθώς σου υποσχέθηκα και ότι σε δέχεται σε μετάνοια, εάν βέβαια εκτέλεσης αυτά που σε διατάζει δι' εμού ο κραταιός και πανίσχυρος Θεός.

Και ποια είναι αυτά που ώρισε ο Θε­ός να κάνω;

Ο Θεός προστάζει να σταθής σ' ένα τόπο για τρία χρόνια στραμμένος προς α­νατολάς και να φωνάζης νύχτα-μέρα επί τρία έτη εκατό φορές: Ο Θεός, ελέησόν με, το βδέλυγμα της ερημώσεως, άλλες τόσες φορές: Ο Θεός, ελέησόν με, την εσκοτισμένην απάτην κι άλλες τόσες Ο Θεός, ελέη­σόν με, το αρχαίον κακόν, και όταν τα κά­νης αυτά, θα σε συναριθμήση με τους αγγέ­λους του.

Τότε ο Ζερέφερ, ο υποκριτής της μετα­νοίας, ακούγοντας τα αυτά, γέλασε αμέ­σως δυνατά και λέει:

— Βρε σαπρόγερε, αν ήταν να αποκαλέ­σω τον εαυτό μου βδέλυγμα της ερημώσε­ως και αρχαίο κακό και εσκοτισμένη απά­τη, θα το έκανα μια και καλή από την αρχή και θα σωζόμουνα. Τώρα εγώ αρχαίο κα­κό; Μη γένοιτο! Και ποιος το λέει αυτό; Εγώ είμαι αρχαίο καλό και πολύ καλό μά­λιστα.

Και δηλαδή τώρα, όσο είμαι ακόμα θαυματουργός και όλοι με φοβούνται και υποτάσσονται σε μένα, να αποκαλέσω εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου βδελύγμα της ερη­μώσεως και εσκοτισμένη απάτη και αρχαίο κακό; Όχι, γέροντα! Όχι, όσο εξουσιάζω τους αμαρτωλούς, να γίνω εγώ δούλος αχρείος, ταπεινός και ευτελής με την μετά­νοια! Όχι, γέροντα! Όχι, γέροντα! Όχι, μη γένοιτο να καταντήσω εγώ σε τέτοια ατιμία!

Αυτά είπε το ακάθαρτο πνεύμα και εξαφανίστηκε αλαλάζοντας. Ο γέροντας τότε σηκώθηκε να προσευχηθή ευχαριστώντας τον Θεό και λέγοντας:

— Αλήθεια είπες, Κύριε, ότι αρχαίο κα­κό καινούργιο καλό δεν γίνεται.

Αυτά, αγαπητοί μου, δεν τα διηγήθηκα έτσι απλώς και τυχαία, αλλά για να πληροφορηθήτε το μέγεθος της αγαθότητος του Δεσπότου Χριστού· ότι δηλ. εάν και τον διάβολο δέχεται σε μετάνοια, πόσο μάλλον τους ανθρώπους, που για χάρι τους έχυσε το ίδιο Του το αίμα.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Έλληνας φύλακας : 26-10-14 στις 17:04.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Crooked

Αποκλεισμένος χρήστης

Ο Crooked αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 29 ετών . Έχει γράψει 97 μηνύματα.

O Crooked . έγραψε: στις 16:36, 26-10-14:

#226
Αρχική Δημοσίευση από Έλληνας φύλακας
Δέχεται ο Θεός τον διάβολο σε μετάνοια;-Πηγη Ιερα μονή παντοκράτορος μελισσοχωρίου

Η ακόλουθη διήγηση που προέρχεται μάλλον από κάποια λιγότερο γνωστή παραλλαγή της συστηματικής συλλογής του Γεροντικού* σκοπό έχει να διδάξη πόσο μεγάλη είναι η φι#λανθρωπία του Θεού και ότι κανένας αμαρτωλός δεν πρέπει να απελπίζεται, ακόμη κι αν νομίζει ότι έχει γίνει όμοιος στην αμαρτία με τον διάβολο.


Κάποιος άγιος γέρον#τας, μεγάλος και διο#ρατικός, έχοντας νική#σει και ξεπεράσει ό#λους τους πειρασμούς των δαιμόνων, είχε λά#βει το χάρισμα να βλέπη οφθαλμοφανώς το πώς επιδρούν στην ζωή των ανθρώπων οι άγγελοι και οι δαίμονες· πώς δηλ. ο καθέ#νας από την πλευρά του αγωνίζονται για την ψυχές των ανθρώπων. Ήταν δε τόσο μεγάλος και υψηλός στην αρετή, που τα ακάθαρτα πνεύματα τον υπολόγιζαν πολύ και συστέλλονταν μπροστά του.

Πολλές φορές τα κορόιδευε και τα ύβριζε θυμίζον#τας τους την πτώσι τους από τους ουρα#νούς και την αιώνια κόλασι του πυρός που τα περιμένει. Οι δαίμονες λοιπόν μιλούσαν με θαυμασμό για τον μεγάλο γέ#ροντα κι έλεγαν ότι κανένας να μη τολμήση στο εξής να παλέψη μαζί του ή έστω και να τον πλησίαση, μη τυχόν και πληγωθή από τον γέροντα, διότι έχει ανέλθει σε μεγάλο πλούτο απάθειας και έχει τύχει της θεώσεως με την χάρι του Παναγίου Πνεύ#ματος.

Ενώ λοιπόν έτσι είχαν τα πράγματα, κάποιος δαίμονας ρωτά έναν σύντροφο του:

— Αδελφέ Ζερέφερ (διότι αυτό ήταν το όνομα εκείνου του δαίμονος), αν κάποιος από εμάς μεταμεληθή, τον δέχεται ο Θεός σε μετάνοια; Ναι ή όχι; Και ποιος άραγε να το γνωρίζη αυτό;

Και αποκρίθηκε ο Ζερέφερ:

Θέλεις να πάω στον μεγάλο γέροντα που δεν μας φοβάται, να τον ρωτήσω τάχα σχετικά μ' αυτό και να τον δοκιμάσω;

Πήγαινε, αλλά πρόσεχε πολύ, γιατί ο γέροντας είναι διορατικός και θα καταλάβη ότι πηγαίνεις με δόλο και δεν θα πεισθή να ρωτήση τον Θεό. Αλλά πήγαινε και ή τα καταφέρνεις ή απλώς δοκιμάζεις και φεύγεις.

Πήγε λοιπόν τότε ο Ζερέφερ σ' εκείνον τον μεγάλο γέροντα και αφού πήρε σχήμα ανθρώπου, θρηνούσε και οδυρόταν μπρο#στά στον γέροντα.

Ο Θεός δε θέλοντας να δείξη ότι δεν αποστρέφεται κανέναν που να έχη μετανοήσει, αλλά δέχεται όλους ό#σους προστρέχουν σ' Αυτόν, δεν αποκάλυ#ψε στον γέροντα τα σχετικά με τον δόλιο δράκοντα. Έτσι εκείνος τον έβλεπε σαν άνθρωπο και τίποτε περισσότερο.

Γι' αυτό και τον ρώτησε:

Για ποιο λόγο κλαις, άνθρωπε, και θρηνείς από τα κατάβαθα της καρδιάς σου, ραγίζοντας έτσι με τα δάκρυα σου και την καρδιά μου;

Εγώ, πάτερ άγιε, δεν είμαι άνθρω#πος, αλλά, όπως μου φαίνεται, διάβολος πονηρός, λόγω του πλήθους των εγκλημά#των μου.

— Και τι θέλεις να κάνω για σένα, αδελφέ; (Διότι νόμιζε ότι από μεγάλη ταπείνωσι αυτοαπεκαλείτο δαίμων ο άνθρωπος, αφού ο Θεός δεν του είχε φανερώσει ακό#μη τι συνέβαινε στην πραγματικότητα).

Τίποτε περισσότερο δεν σου ζητώ, άνθρωπε του Θεού, παρά να παρακάλεσης πολύ τον Κύριο και Θεό σου να σου φανέρωση αν δέχεται τον διάβολο σε μετάνοια. Διότι αν δέχεται εκείνον, τότε θα δεχθή κι εμένα που δεν υστερώ σε τίποτε από λόγου του.

Να κάνω όπως θέλεις. Για την ώρα ό#μως πήγαινε σήμερα σπίτι σου κι έλα αύριο εδώ να σου πω το θέλημα του Θεού.

Και σαν έγινε αυτό, άπλωσε τα χέρια ο γέροντας εκείνο το βράδυ και παρακάλεσε τον φιλάνθρωπο Θεό να του φανέρωση αν δέχεται τον διάβολο σε μετάνοια. Κι αμέ#σως του παρουσιάστηκε άγγελος Κυρίου, φωτεινός σαν αστραπή, και του λέει:

Τάδε λέγει Κύριος ο Θεός σου: «Γιατί με παρακαλείς για χάρι του δαίμονα; Και γιατί ήρθε αυτός δολίως να σε πειράξη;»

Και πώς ο Κύριος δεν μου αποκάλυ#ψε την περίπτωσι, αποκρίθηκε ο γέροντας, αλλά μου την απέκρυψε, ώστε να μη την αντιληφθώ;

Μη λυπηθής γι' αυτό το πράγμα. Διότι πρόκειται για κάποια θαυμαστή οικονο#μία του Θεού προς ωφέλειαν των αμαρτω#λών, ώστε να μην απελπίζωνται. Διότι κα#νέναν από εκείνους που προσέρχονται σ' Αυτόν δεν τον αποστρέφεται ο υπεράγαθος Θεός, ακόμη κι αν αυτός είναι ο ίδιος ο Σατανάς και διάβολος. Επίσης γίνεται αυτό για να φανή η σκληρότης και απόγνωσις των δαιμόνων.

Όταν λοιπόν έλθη, μη τον σκανδαλίσης απ’ την αρχή, αλλά πες του τα εξής: «Για να καταλάβης ότι ο Θεός είναι φιλάνθρωπος και κανένα από όσους προστρέχουν σ' Αυτόν δεν τον απο#στρέφεται, ακόμη κι αν αυτός είναι δαίμων και διάβολος, υποσχέθηκε και σένα να σε δεχθή, εάν βέβαια φύλαξης αυτά που σε προστάζει». Και τότε θα σου πη: «Ποια εί#ναι αυτά;» Κι εσύ να του πης: «Ο Κύριος και Θεός γνωρίζει πολύ καλά ποιος είσαι και από πού ήρθες, για να Τον δοκιμάσης. Διότι εσύ είσαι το αρχαίο κακό, που από την υπερηφάνεια σου δεν έχεις μάθει να γί#νεσαι καινούργιο καλό.

Πώς λοιπόν θα μπόρεσης να ταπεινωθής και να βρης έλεος με την μετάνοια; Για να μην έχης όμως πρόφασι απολογίας ενώπιον Του κατά τη ημέρα της κρίσεως ότι δήθεν ήθελες να μετανοήσης κι ο Θεός δεν σε δέχθηκε, πρόσε#χε στα λόγια μου, πώς πρέπει ν' αρχίσης τη σωτηρία σου. Ο Κύριος είπε να καθήσης επί τρία χρόνια σε ένα τόπο ακίνητος και στραμμένος μέρα-νύχτα προς ανατο#λάς και να φωνάζης εκατό φορές με δυ#νατή φωνή: Ο Θεός, ελέησόν με το αρχαίον κακόν και πάλι άλλες εκατό φορές με δυνατή φωνή: Ο Θεός, ελέησόν με το βδελύγμα της ερημώσεως και πάλι άλλες τό#σες Ο Θεός, ελέησόν με την εσκοτισμένην απάτην. Αυτά να τα φωνάζης αδιάκοπα, γιατί δεν έχεις σώμα για να κουρασθής και να λιποψυχήσης.

Όταν δε τα κάνης αυτά με ταπείνωσι, τότε θα επανέλθης στην αρ#χαία τάξι και θα συγκαταριθμηθής με τους αγγέλους του Θεού». Αν λοιπόν συμφωνήση μαζί σου να τα κάνη αυτά, δέξου τον σε μετάνοια. Αλλά γνωρίζω καλά ότι το αρ#χαίο κακό δεν γίνεται καινούργιο καλό. Γράψε όμως αυτά που θα συμβούν, για να σώζωνται μέχρι των εσχάτων ημερών, ώστε να μη απελπίζωνται όσοι θέλουν να μετα#νοήσουν. Διότι αυτή η διήγησις θα συντέ#λεση πάρα πολύ στο να πληροφορηθούν οι άνθρωποι ότι είναι εύκολο να μην απελπί#ζωνται για την σωτηρία τους.

Αυτά είπε ο Άγγελος και ανέβηκε στους ουρανούς. Την άλλη μέρα πρωί-πρωί ήρθε ο δαίμων και άρχισε από μακριά να θρηνή υποκριτικά και να χαιρετά τον γέροντα. Ο γέροντας από την αρχή δεν ξεσκέπασε την μηχανορραφία του, μόνο έλεγε από μέσα του: «Κακώς ήρθες κλέφτη, διάβολε, σκορ#πιέ, αρχαίο κακό, το ιοβόλο φίδι το παμ#πόνηρο». Έπειτα του λέει:

— Γνώριζε ότι παρεκάλεσα τον Κύριο καθώς σου υποσχέθηκα και ότι σε δέχεται σε μετάνοια, εάν βέβαια εκτέλεσης αυτά που σε διατάζει δι' εμού ο κραταιός και πανίσχυρος Θεός.

Και ποια είναι αυτά που ώρισε ο Θε#ός να κάνω;

Ο Θεός προστάζει να σταθής σ' ένα τόπο για τρία χρόνια στραμμένος προς α#νατολάς και να φωνάζης νύχτα-μέρα επί τρία έτη εκατό φορές: Ο Θεός, ελέησόν με, το βδέλυγμα της ερημώσεως, άλλες τόσες φορές: Ο Θεός, ελέησόν με, την εσκοτισμένην απάτην κι άλλες τόσες Ο Θεός, ελέη#σόν με, το αρχαίον κακόν, και όταν τα κά#νης αυτά, θα σε συναριθμήση με τους αγγέ#λους του.

Τότε ο Ζερέφερ, ο υποκριτής της μετα#νοίας, ακούγοντας τα αυτά, γέλασε αμέ#σως δυνατά και λέει:

— Βρε σαπρόγερε, αν ήταν να αποκαλέ#σω τον εαυτό μου βδέλυγμα της ερημώσε#ως και αρχαίο κακό και εσκοτισμένη απά#τη, θα το έκανα μια και καλή από την αρχή και θα σωζόμουνα. Τώρα εγώ αρχαίο κα#κό; Μη γένοιτο! Και ποιος το λέει αυτό; Εγώ είμαι αρχαίο καλό και πολύ καλό μά#λιστα.

Και δηλαδή τώρα, όσο είμαι ακόμα θαυματουργός και όλοι με φοβούνται και υποτάσσονται σε μένα, να αποκαλέσω εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου βδελύγμα της ερη#μώσεως και εσκοτισμένη απάτη και αρχαίο κακό; Όχι, γέροντα! Όχι, όσο εξουσιάζω τους αμαρτωλούς, να γίνω εγώ δούλος αχρείος, ταπεινός και ευτελής με την μετά#νοια! Όχι, γέροντα! Όχι, γέροντα! Όχι, μη γένοιτο να καταντήσω εγώ σε τέτοια ατιμία!

Αυτά είπε το ακάθαρτο πνεύμα και εξαφανίστηκε αλαλάζοντας. Ο γέροντας τότε σηκώθηκε να προσευχηθή ευχαριστώντας τον Θεό και λέγοντας:

— Αλήθεια είπες, Κύριε, ότι αρχαίο κα#κό καινούργιο καλό δεν γίνεται.

Αυτά, αγαπητοί μου, δεν τα διηγήθηκα έτσι απλώς και τυχαία, αλλά για να πληροφορηθήτε το μέγεθος της αγαθότητος του Δεσπότου Χριστού· ότι δηλ. εάν και τον διάβολο δέχεται σε μετάνοια, πόσο μάλλον τους ανθρώπους, που για χάρι τους έχυσε το ίδιο Του το αίμα.
Αλήθεια όλα αυτά τα παραμυθάκια ποιος τα σκέφτεται;
3
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

xzc213

Δραστήριο Μέλος

Ο xzc213 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 193 μηνύματα.

O xzc213 έγραψε: στις 16:53, 26-10-14:

#227
Αρχική Δημοσίευση από Έλληνας φύλακας
Λοιπον δεν είναι ανάγκη ούτε να παρεξηγείσαι ουτε να αλλοιωνεις την πραγματικότητα με το πρόσχημα του υποκειμενισμού.Σωστός και λάθος υπάρχει αυτα τα είπαμε.Το 90 % των ανθρώπων είναι ετεροφυλοφιλοι.Αυτο δεν προκειται να αλλαξει.Αυτο είναι το φυσιολογικό και αυτο είναι που ορισε η φύση.Οπότε με τους φυσικούς νόμους δεν παίζουμε.Αλλα και το σωστό που εδειξε ο Θεός περα του νόμου της φύσης,εφοσον αυτός είναι ο Εφαρμοστής και ο Δημιουργός.Τα υπολοιπα που λες είναι περιττά και εντελώς παραλογα.Οπότε σεβαστή μεν η αποψη σου,αλλα όχι και λογική.
Εδω τίθεται πάλι θέμα σε σχέση με την ηθική του θεού. Απο τη στιγμή που το μεγαλύτερο ποσοστό των ομοφυλόφιλων, αλλά και των ατόμων που πιστεύουν οτι βρίσκονται σε λάθος σώμα, γεννιούνται έτσι, τους έχει ορίσει έτσι η φύση δηλαδή ο θεός, τότε έχουμε 2 εκδοχές.

1. Πρόκειται για μια δοκιμασία, όπως η αρρώστια η οι κακουχίες γενικότερα, την οποία πρέπει να υπερβεί το άτομο. Άρα μιλάμε για έναν σαδιστή θεό.

2.Η παλαιά διαθήκη δεν είναι ο λόγος του θεού και η αντίληψη των χριστιανών για αυτό το θέμα (όπως και για άλλα) στηρίζεται σε προκαταλήψεις.
4
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Έλληνας φύλακας

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Ο Έλληνας φύλακας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 93 μηνύματα.

O Έλληνας φύλακας έγραψε: στις 19:29, 26-10-14:

#228
Αρχική Δημοσίευση από xzc213
Εδω τίθεται πάλι θέμα σε σχέση με την ηθική του θεού. Απο τη στιγμή που το μεγαλύτερο ποσοστό των ομοφυλόφιλων, αλλά και των ατόμων που πιστεύουν οτι βρίσκονται σε λάθος σώμα, γεννιούνται έτσι, τους έχει ορίσει έτσι η φύση δηλαδή ο θεός, τότε έχουμε 2 εκδοχές.

1. Πρόκειται για μια δοκιμασία, όπως η αρρώστια η οι κακουχίες γενικότερα, την οποία πρέπει να υπερβεί το άτομο. Άρα μιλάμε για έναν σαδιστή θεό.

2.Η παλαιά διαθήκη δεν είναι ο λόγος του θεού και η αντίληψη των χριστιανών για αυτό το θέμα (όπως και για άλλα) στηρίζεται σε προκαταλήψεις.
Αυτα που λες τα απάντησα στο ποστ 217 περι αγαθού και κακού.Και αναφέρεται ακριβώς σε όσα έθεσες.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

xzc213

Δραστήριο Μέλος

Ο xzc213 αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 193 μηνύματα.

O xzc213 έγραψε: στις 19:33, 26-10-14:

#229
tl;dr
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

hack3r

Επιφανές Μέλος

Ο hack3r αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,610 μηνύματα.

O hack3r έγραψε: στις 19:34, 26-10-14:

#230
Εάν διαβάσει κανείς την Παλαιά Διαθήκη από πάρα πολλά εδάφια μπορείς να βγάλεις το συμπέρασμα πως ο Θεός είναι μια απολυταρχική φιγούρα που αρέσκεται να τιμωρεί και να επιβραβεύει ανάλογα με τον αν οι άνθρωποι ικανοποιούν τις επιθυμίες του ή όχι.

Αυτό είναι τελείως αντίθετο με το όσα ισχυρίζονται για το Θεό οι σημερινοί Χριστιανοί, ένα Θεό αγάπης, πανάγαθο κτλ. Αυτοί οι παραλογισμοί προκύπτουν από το γεγονός πως προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε ως θείο λόγο κείμενα που γράφτηκαν από ανθρώπους (όχι και τόσο έξυπνους με τα σημερινά δεδομένα) πριν από 2000 χρόνια, για ανθρώπους πριν από 2000 χρόνια. Αν όμως βγάλουμε το θείο στοιχείο από την εξίσωση και εξετάσουμε αυτά τα κείμενα ως ανθρώπινα κατασκευάσματα που καλύπτουν ανθρώπινες ανάγκες τότε πολλά παράλογα πράγματα αρχίζουν να βγάζουν νόημα.

Για παράδειγμα στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν πολλά εδάφια που αναφέρονται στην συμπεριφορά που πρέπει να έχουν οι σκλάβοι απέναντι στους άρχοντες τους, δηλαδή απόλυτη υπακοή. Πριν 2000 χρόνια η σκλαβιά ήταν απόλυτα φυσικό πράγμα και άρρηκτα συνδεδεμένο με την κοινωνική οργάνωση. Ο Αβραάμ πχ είχε υπό την κατοχή του δεκάδες αν όχι εκατοντάδες σκλάβους, καθώς άνηκε στην κοινωνική τότε ελίτ του περιβάλλοντός του.

Ένας Θεός λοιπόν που εμφανίζεται μόνο στον Αβραάμ και τους απογόνους και διδάσκει πράγματα όπως η υπακοή των σκλάβων είναι απόλυτα φυσιολογικό να εφευρεθεί από τον Αβραάμ καθώς αυξάνει και σιγουρεύει την εξουσία του επάνω στο λαό και τους σκλάβους του. Αν για παράδειγμα σε κάποια στιγμή ο Αβραάμ είναι πολιτικά ασθενής πχ λόγω μιας αντίπαλης επιδρομής στην οποία έχασε πολλούς στρατιώτες οι σκλάβοι μπορούν πολύ εύκολα να επαναστατήσουν εναντίον του. Αν βέβαια πιστεύουν πως θα καίγονται αιωνίως στην κόλαση γιαυτό, τότε ίσως το σκεφτούν δεύτερη φορά. Τα κείμενα την Παλαιάς και Καινής διαθήκης, το Κοράνι, τα βιβλία των Εβραίων, κοκ βρίθουν από τέτοιες εντολές και ιστορίες πολιτικού χαρακτήρα και γιαυτό διότι είναι κείμενα γραμμένα γιαυτό ακριβώς το λόγο, για την άσκηση εξουσίας από τους λίγους στους πολλούς.

Όσο για τις γνώσεις μας περί Θεού νομίζω πως είναι γελοίο να βασίζουμε όλη μας την κοσμοθεωρία πιστεύοντας γραπτά 2000 ετών, στα οποία δεν υπάρχει καμία απολύτως λογική απόδειξη εν αντιθέσει μάλιστα υπάρχουν πολλές αποδείξεις για το αντίθετο. Εδώ αμφισβητούμε αν έγινε πραγματικά ο Τρωικός πόλεμος διότι ο Όμηρος δεν είναι αξιόπιστη ιστορικά πηγή, που είναι στην τελική απλά ένας ασήμαντος πόλεμος και για πράγματα τόσο σημαντικά όπως η προέλευση του σύμπαντος κτλ τρώμε αμάσητο δίχως αμφισβήτηση κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει φανταστεί και ο Όμηρος?
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Ανθοπώλης

Αποκλεισμένος χρήστης

Ο Ανθοπώλης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 76 μηνύματα.

O Ανθοπώλης έγραψε: στις 15:06, 27-10-14:

#231
Ο Θεός προστάζει να σταθής σ' ένα τόπο για τρία χρόνια στραμμένος προς ανατολάς και να φωνάζης νύχτα-μέρα επί τρία έτη εκατό φορές: Ο Θεός, ελέησόν με, το βδέλυγμα της ερημώσεως, άλλες τόσες φορές: Ο Θεός, ελέησόν με, την εσκοτισμένην απάτην κι άλλες τόσες Ο Θεός, ελέησόν με, το αρχαίον κακόν


...πω πω, ο αιώνιος Ων σίγουρα τιμωρεί σαν πληγωμένο 5χρονο
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Έλληνας φύλακας

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Ο Έλληνας φύλακας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 93 μηνύματα.

O Έλληνας φύλακας έγραψε: στις 15:18, 28-10-14:

#232
Αρχική Δημοσίευση από Ξεχασμένος
Εάν διαβάσει κανείς την Παλαιά Διαθήκη από πάρα πολλά εδάφια μπορείς να βγάλεις το συμπέρασμα πως ο Θεός είναι μια απολυταρχική φιγούρα που αρέσκεται να τιμωρεί και να επιβραβεύει ανάλογα με τον αν οι άνθρωποι ικανοποιούν τις επιθυμίες του ή όχι.

Αυτό είναι τελείως αντίθετο με το όσα ισχυρίζονται για το Θεό οι σημερινοί Χριστιανοί, ένα Θεό αγάπης, πανάγαθο κτλ. Αυτοί οι παραλογισμοί προκύπτουν από το γεγονός πως προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε ως θείο λόγο κείμενα που γράφτηκαν από ανθρώπους (όχι και τόσο έξυπνους με τα σημερινά δεδομένα) πριν από 2000 χρόνια, για ανθρώπους πριν από 2000 χρόνια. Αν όμως βγάλουμε το θείο στοιχείο από την εξίσωση και εξετάσουμε αυτά τα κείμενα ως ανθρώπινα κατασκευάσματα που καλύπτουν ανθρώπινες ανάγκες τότε πολλά παράλογα πράγματα αρχίζουν να βγάζουν νόημα.

Για παράδειγμα στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν πολλά εδάφια που αναφέρονται στην συμπεριφορά που πρέπει να έχουν οι σκλάβοι απέναντι στους άρχοντες τους, δηλαδή απόλυτη υπακοή. Πριν 2000 χρόνια η σκλαβιά ήταν απόλυτα φυσικό πράγμα και άρρηκτα συνδεδεμένο με την κοινωνική οργάνωση. Ο Αβραάμ πχ είχε υπό την κατοχή του δεκάδες αν όχι εκατοντάδες σκλάβους, καθώς άνηκε στην κοινωνική τότε ελίτ του περιβάλλοντός του.

Ένας Θεός λοιπόν που εμφανίζεται μόνο στον Αβραάμ και τους απογόνους και διδάσκει πράγματα όπως η υπακοή των σκλάβων είναι απόλυτα φυσιολογικό να εφευρεθεί από τον Αβραάμ καθώς αυξάνει και σιγουρεύει την εξουσία του επάνω στο λαό και τους σκλάβους του. Αν για παράδειγμα σε κάποια στιγμή ο Αβραάμ είναι πολιτικά ασθενής πχ λόγω μιας αντίπαλης επιδρομής στην οποία έχασε πολλούς στρατιώτες οι σκλάβοι μπορούν πολύ εύκολα να επαναστατήσουν εναντίον του. Αν βέβαια πιστεύουν πως θα καίγονται αιωνίως στην κόλαση γιαυτό, τότε ίσως το σκεφτούν δεύτερη φορά. Τα κείμενα την Παλαιάς και Καινής διαθήκης, το Κοράνι, τα βιβλία των Εβραίων, κοκ βρίθουν από τέτοιες εντολές και ιστορίες πολιτικού χαρακτήρα και γιαυτό διότι είναι κείμενα γραμμένα γιαυτό ακριβώς το λόγο, για την άσκηση εξουσίας από τους λίγους στους πολλούς.

Όσο για τις γνώσεις μας περί Θεού νομίζω πως είναι γελοίο να βασίζουμε όλη μας την κοσμοθεωρία πιστεύοντας γραπτά 2000 ετών, στα οποία δεν υπάρχει καμία απολύτως λογική απόδειξη εν αντιθέσει μάλιστα υπάρχουν πολλές αποδείξεις για το αντίθετο. Εδώ αμφισβητούμε αν έγινε πραγματικά ο Τρωικός πόλεμος διότι ο Όμηρος δεν είναι αξιόπιστη ιστορικά πηγή, που είναι στην τελική απλά ένας ασήμαντος πόλεμος και για πράγματα τόσο σημαντικά όπως η προέλευση του σύμπαντος κτλ τρώμε αμάσητο δίχως αμφισβήτηση κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει φανταστεί και ο Όμηρος?

Επειδη έθεσες ενα ζητημα που θέλει αναλυση αν και στα περισσότερα απάντησα θα παραθέσω ορισμένα αποσπάσματα απο τη θεολογία του Ιωάννη Δασμασκηνου,τα οποία εξηγεί με ένα διαφορετικό και θεόπνευστο τρόπο.Το θέμα αφορά το αυτεξούσιο του ανθρωπου το οποίο θα το χωρίσω σε δύο μέρη.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟΥ

Μέχρι στιγµής έχει καταδειχτεί, µε βάση τα συγγράµµατα του Δαµασκηνού, τόσο η ύπαρξη αυτεξουσίου στον άνθρωπο, όσο και η σπουδαιότητά του.Μάλιστα έχει δοθεί ιδιαίτερη έµφαση στην προσωπική ευθύνη που φέρει ο κάθε άνθρωπος απέναντι στο Θεό,τους συνανθρώπους του, αλλά και την άλογη κτίση γενικότερα, µέσα από κάθε ενέργεια και πράξη που επιτελεί στη ζωή του.Μήπως όµως αυτό το θείο δώρο σηµαίνει ότι ξαφνικά έγινε ο άνθρωπος παντοδύναµος όπως ο Θεός; Αντιθέτως,όσο ισχυρό εφόδιο κι αν είναι το αυτεξούσιο, τόσο περιορισµένο και αδύναµο παραµένει εξαιτίας της φθαρτότητας και της θνητότητας του ανθρώπου,αλλά και εξαιτίας των αµαρτητικών του ροπών.Κρίνεται σκόπιµο εποµένως να περιγραφούν τα όρια της δράσης του αυτεξουσίου των ανθρώπων,όπως τα παρουσιάζει ο ιερός συγγραφέας στα έργα του.

Αναφέρει λοιπόν ο ∆αµασκηνός πως από όλα όσα συµβαίνουν γύρω µας,κάποια βρίσκονται υπό τον έλεγχό µας («ἐφ᾿ ἡμῖν») και κάποια όχι («οὐκ ἐφ᾿ ἡμῖν»).Τα «ἐφ᾿ ἡμῖν» είναι αυτά για τα οποία µπορούµε να επιλέξουµε αν θα τα πράξουµε ή όχι, οι εκούσιες δηλαδή επιλογές.Είναι οι ίδιες πράξεις που,εφόσον πραγµατοποιηθούν,συνοδεύονται από έπαινο ή κατάκριση και στις οποίες βρίσκουν εφαρµογή η προτροπή και ο νόµος.Καθίσταται εµφανές για ακόµη µία φορά η άµεση σύνδεση της λογικότητας των ανθρώπων µε την αυτεξούσια πρακτική της εφαρµογή,αφού ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι κάθε πράξη είναι λογική ενέργεια και γι’ αυτό οι πράξεις των ανθρώπων συνοδεύονται από έπαινο ή κατάκριση.

Στα «ἐφ᾿ ἡμῖν» συγκαταλέγονται κυρίως οι ενέργειες της ψυχής και οι σκέψεις των ανθρώπων.Το ίδιο ισχύει και για τη «βουλή»,αλλά και για όσα µπορούν να γίνουν,δηλαδή τις ενδεχόµενες επιλογές που έχει ο καθένας στη διάθεσή του.Αρχή των επιλογών και των πράξεων του ανθρώπου είναι ο νους και εποµένως εκεί βρίσκεται και η έδρα του αυτεξουσίου,αφού από τη διανοητική ικανότητα του ανθρώπου εξαρτώνται οι κρίσεις, οι συγκαταθέσεις, οι ορµές προς µία πράξη,αλλά και οι αφορµές προς αποφυγή µίας άλλης πράξεως.Στο διανοητικό ανήκουν επιπλέον η «βουλευτική» και «προαιρετική» ικανότητα του ανθρώπου,όπως και οι νοήσεις των νοητών, οι αρετές, οι επιστήµες και οι λόγοι των τεχνών.

Συνεπώς καθίσταται εµφανής και πάλι η άµεση σύνδεση µεταξύ λογικού και αυτεξουσίου.Μάλιστα ο ∆αµασκηνός φροντίζει να παραθέσει και µία σειρά από παραδείγµατα, προσδιορίζοντας ακόµη περισσότερο τις περιοχές δράσης της αυτεξουσιότητας αυτής.

Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι στα «ἐφ᾿ ἡμῖν» ανήκει η επιλογή του ανθρώπου να κινηθεί ή να µην κινηθεί, να υπακούσει σε µια ορµή ή όχι, να επιθυµήσει ή να µην επιθυµήσει όσα δεν του είναι απαραίτητα, να πει ψέµατα ή αλήθεια, να προσφέρει ή να µην προσφέρει κάτι, να χαρεί µε το καλό ή το κακό και λοιπά.

Με λίγα λόγια, στο αυτεξούσιο του ανθρώπου υπάγονται όλα εκείνα τα έργα της αρετής και της κακίας, καθώς και οι τέχνες, αφού και για εκείνες µπορεί ο άνθρωπος να επιλέξει «αν» και «πώς» θα ενεργήσει.Στο σηµείο αυτό όµως, ο ιερός συγγραφέας φροντίζει να κάνει και µια χρήσιµη διάκριση.Το αυτεξούσιο του ανθρώπου αφορά στην επιλογή για το «αν θα κάνει µια πράξη ή όχι», χωρίς όµως αυτό να σηµαίνει ότι η επιλογή αυτή θα σηµάνει και την «τελική εκτέλεση της πράξεως».


Μπορεί δηλαδή πολλές φορές ο άνθρωπος να επιλέξει αυτεξούσια να κάνει κάτι, εντούτοις όµως αυτό να εµποδιστεί για λόγους που εξαρτώνται από τη θεία πρόνοια,την οποία και θα αναλύσουµε παρακάτω. Συνεπώς, όταν ένας άνθρωπος επιλέγει να πραγµατοποιήσει µια καλή ή µια κακή πράξη,κρίνεται µε βάση την προαίρεση που διατηρεί µέχρι την τελευταία στιγµή,ασχέτως µε το αν η πράξη αυτή τελικά δεν επιτελεστεί εξαιτίας κάποιου εξωγενούς παράγοντα.Άλλωστε δεν είναι λίγα εκείνα που βρίσκονται έξω από τα όρια του αυτεξουσίου του ανθρώπου και συνεπώς δεν µπορούν να ελεγχθούν από αυτόν.

Στα «οὐκ ἐφ᾿ ἡμῖν» εντάσσονται όσα γεγονότα συµβαίνουν, χωρίς να υπάγονται απόλυτα στον έλεγχό του. Εντούτοις,από αυτά κάποια έχουν την αρχή τους στο Θεό και άλλα οφείλονται στους ανθρώπους.Για παράδειγµα, µολονότι ο άνθρωπος δεν ελέγχει τη «μετά θάνατον» κρίση,ωστόσο είναι οι δικές του πράξεις που λαµβάνονται υπ’ όψη από τον Θεό κατά την απόδοση αµοιβής.Πέραν αυτών, όλα τα υπόλοιπα εξαρτώνται από τη θεία βούληση.Στα ίδια πλαίσια αντιµετωπίζει ο ∆αµασκηνός και τη φθαρτότητα αποδίδοντας την ευθύνη στον άνθρωπο µέσα από την προσπάθειά του να διαφυλάξει την αγαθότητα του Θεού. Αναφέρει δηλαδή πως µολονότι ο Θεός είναι ο δηµιουργός των πάντων, η φθορά προκλήθηκε από τους ανθρώπους ως αποτέλεσµα της κακίας τους.

Ο Θεός απλώς επέλεξε να επιτρέψει στον άνθρωπο να παραδοθεί στη φθορά,ώστε µέσω της «τιµωρίας» αυτής να τον βοηθήσει να οδηγηθεί στην ωφέλειά του,δηλαδή στη σωτηρία και την επιστροφή στο Θεό. Μάλιστα για να στηρίξει ο συγγραφέας τη θέση του αυτή ανατρέχει στη Σοφία Σολοµώντος, όπου αναφέρειπως ο Θεός δεν δηµιούργησε τον θάνατο, ούτε και χαίρεται µε την απώλεια των ζωντανών.Ο θάνατος λοιπόν και οι υπόλοιπες «τιµωρίες» εισήχθησαν στον κόσµο των ανθρώπων µέσα από την παράβαση του Αδάµ.Σε κάθε περίπτωση, όλα τα υπόλοιπα γεγονότα της ζωής που δεν εξαρτώνται από τον άνθρωπο,τα αποδίδουµε στο Θεό.

Στα «οὐκ ἐφ᾿ ἡμῖν» ανήκουν η γένεση του ανθρώπου,ως αποτέλεσµα της δηµιουργικής δυνάµεως του Θεού, η διατήρησή του στη ζωή ως έργο της συνεκτικής δυνάµεως του Θεού και η διακυβέρνηση του ανθρώπου ως προϊόν της προνοητικής δυνάµεως του Θεού, δηλαδή της θείας πρόνοιας, στην οποία θα αναφερθούµε εκτενέστερα παρακάτω.

Γίνεται εποµένως αντιληπτό ότι µπορεί το αυτεξούσιο να αποτελεί χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων, οι δυνατότητες όµως άσκησής του εξαρτώνται από διάφορους παράγοντες, όπως η λογική ικανότητα, ο τόπος, ο χρόνος, οι περιορισµένες δυνάµεις του ανθρώπου,η φθαρτότητά του,καθώς και οι διαθέσιµες επιλογές την εκάστοτε χρονική στιγµή.

Είναι σαφές πάντως ότι,σύµφωνα µε τον Δαµασκηνό,το αυτεξούσιο συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρώτη στιγµή της δηµιουργίας του και γι’ αυτό αποτελεί γνώρισµα τόσο του προπτωτικού,όσο και του µεταπτωτικού ανθρώπου.Απλώς στο µεταπτωτικό άνθρωπο, το αυτεξούσιο παρουσιάζεται εξασθενηµένο,αφ’ ενός λόγω των αµαρτητικών ροπών του πεπτωκότος ανθρώπου και αφ’ ετέρου εξαιτίας των περιορισµένων του δυνατοτήτων λόγω της φθοράς και του θανάτου.

Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να µην απολυτοποιείται το αυτεξούσιο,αφού η ανθρώπινη ελευθερία δεν συνιστά θεϊκή παντοδυναµία.Αντιθέτως οι επιλογές του ανθρώπου είναι πάντοτε περιορισµένες και υφίστανται στα όρια του να πράξει κανείς το καλό ή το κακό.Το αυτεξούσιο του ανθρώπου λοιπόν είναι άρρηκτα συνδεδεµένο µε τα όρια της κτιστής δηµιουργίας και της ανθρώπινης φύσης,τα οποία ο άνθρωπος δεν να µπορεί να ξεπεράσει.Παρ’ όλα αυτά παραµένει στο χέρι του ανθρώπου η δυνατότητα αποδοχής ή απόρριψης της παρεχόµενης από το Θεό σωτηρίας.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Έλληνας φύλακας : 28-10-14 στις 15:44.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Έλληνας φύλακας

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Ο Έλληνας φύλακας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 93 μηνύματα.

O Έλληνας φύλακας έγραψε: στις 15:19, 28-10-14:

#233
Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Μέχρι στιγµής έχουν παρουσιαστεί οι θέσεις του ∆αµασκηνού σε σχέση µε την αυτεξουσιότητα του ανθρώπου και τα πράγµατα που βρίσκονται στον έλεγχό του.Ωστόσο όµως,όπως έχει ήδη προαναφερθεί, υπάρχει και µία κατηγορία γεγονότων που δεν ανήκουν στα «ἐφ᾿ ἡμῖν», αλλά στα «οὐκ ἐφ᾿ ἡμῖν». Πρόκειται για όσα εξαρτώνται από το Θεό, ο οποίος άλλες φορές επιτρέπει στους ανθρώπους να πραγµατοποιήσουν τις επιθυµίες τους και άλλες φορές τους εµποδίζει για λόγους θείας Πρόνοιας. Πόσο παρεµβατική είναι όµως αυτή η Πρόνοια του Θεού,πόσο περιορίζει την ελεύθερη άσκηση του αυτεξουσίου του ανθρώπου και γιατί;Ο ∆αµασκηνός περιγράφει ως «πρόνοια» τη φροντίδα του Θεού για όλα τα όντα ή αλλιώς τη βούλησή του µέσα από την οποία τα όντα εξοπλίζονται αποτελεσµατικά στην πορεία τους.Εφόσον λοιπόν ο Θεός είναι αυτός που δηµιουργεί και φροντίζει για τα πάντα, επόµενο είναι ολόκληρη η κτίση να θεωρείται δηµιουργηµένη όσο καλύτερα γίνεται.Από τη στιγµή µάλιστα που ο Θεός είναι παντοδύναµος, είναι λογικό να είναι ο ίδιος που δηµιουργεί τα όντα, τα συντηρεί και προνοεί για αυτά µέσα από την αγαθή του θέληση.

Μία ακόµη απόδειξη της θείας πρόνοιας στηρίζεται και στο γεγονός ότι µονάχα ο τριαδικός Θεός είναι «κατά φύση» αγαθός και σοφός.Σε αυτό το συµπέρασµα οδηγείται κανείς εύκολα αν παρατηρήσει ότι τόσο οι άνθρωποι,όσο και τα άλογα όντα, είναι φτιαγµένοι ώστε από τη φύση τους να προνοούν για τα παιδιά τους.Γι’ αυτό και όποιος δεν προνοεί, κατακρίνεται.Εποµένως θα ήταν παράλογο ο Θεός,όντας ο µόνος «κατά φύση» αγαθός,να µην προνοεί για τα όντα που ο ίδιος δηµιούργησε.Μάλιστα,όχι απλά προνοεί λόγω της αγαθότητάς του,αλλά φροντίζει να δίνει στο καθένα από αυτά ό,τι καλύτερο του αρµόζει,χάρη στη σοφία του.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι άνθρωποι οφείλουν να θαυµάζουν τα πάντα γύρω τους και να τα επαινούν,ενώ παράλληλα να δέχονται αδιαµαρτύρητα όσες δοκιµασίες στέλνονται από τον Θεό,γιατί µολονότι µοιάζουν φαινοµενικά άδικες,εντούτοις πρόκειται για αποφάσεις της θείας του πρόνοιας,ασχέτως του γεγονότος ότι το πεπερασµένο της ανθρώπινης φύσεως αδυνατεί να συλλάβει τους λόγους για τους οποίους ο Θεός πράττει το καθετί.Αυτό βεβαίως αφορά σε όσα δεν περνούν από το χέρι του ανθρώπου,όσα δηλαδή δεν βρίσκονται µέσα στο πεδίο δράσης του αυτεξουσίου του και δεν εξαρτώνται από τον ίδιο.Σε γενικές γραµµές πάντως,δύο είναι οι λόγοι που ο Θεός επιτρέπει να γίνονται κάποια πράγµατα µέσα από την πρόνοιά του.

Ο πρώτος είναι «κατ’ εὐδοκίαν» για όσα είναι καλά και ο δεύτερος «κατά συγχώρησιν» για όσα δεν είναι.Θέλοντας δηλαδή ο Δαµασκηνός να δώσει µια πειστική εξήγηση για τις συµφορές και τη δυστυχία που υπάρχουν σε έναν κόσµο που καθοδηγείται από την πρόνοια του Θεού,προβαίνει σε µία περιγραφή διαφόρων δυσάρεστων περιστατικών σε πρόσωπα της Παλαιάς και της Καινής ∆ιαθήκης,στα οποία ο Θεός επέτρεψε να συµβεί προσωρινά κάτι φαινοµενικά κακό,αλλά που τελικώς οδήγησε σε κάτι καλό.Σύµφωνα δηλαδή µε τον συγγραφέα,ο Θεός µερικές φορές επιτρέπει λόγω πρόνοιας να συµβούν διάφορες συµφορές σε κάποιους ανθρώπους προκειµένου µέσα από αυτές να αναδειχθεί η αρετή τους,όπως έγινε στην περίπτωση του Ιώβ. Άλλες φορές πάλι γίνεται κάτι φαινοµενικά παράλογο,ο ίδιος όµως ξέρει γιατί το κάνει.Χαρακτηριστικό παράδειγµα είναι το γεγονός ότι µέσω του σταυρού ήρθε στον κόσµο η σωτηρία των ανθρώπων.

Πολλές φορές µάλιστα επιτρέπει στους καλούς ανθρώπους να υποφέρουν, ενώ δεν το αξίζουν, προκειµένου να τους προστατέψει από την αλαζονεία, όπως έγινε στην περίπτωση της ασθένειας του Παύλου,ενώ άλλες πάλι, µπορεί να εγκαταλείψει κάποιους ανθρώπους προκειµένου να δώσει την ευκαιρία στους συνανθρώπους τους να χρησιµοποιήσουν το αυτεξούσιό τους για να τους βοηθήσουν και όλοι να διαπαιδαγωγηθούν µέσα από το περιστατικό αυτό. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό της φύσης του ανθρώπου,ακριβώς όπως τη δηµιούργησε ο Θεός, το να συγκινείται κάποιος όταν βλέπει έναν συνάνθρωπό του να υποφέρει.

Χαρακτηριστικό παράδειγµα αυτής της περίπτωσης είναι η ιστορία του άφρονα πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου.Υπάρχουν και φορές που κάποιος εγκαταλείπεται προσωρινά, όχι επειδή φταίει,αλλά επειδή µέσω αυτού µπορεί να αποκαλυφθεί η δόξα του Θεού,όπως στην περίπτωση του θαύµατος του εκ γενετής τυφλού, ή ακόµη και για να αποτελέσει αυτός ο άνθρωπος παράδειγµα δύναµης και αγωνιστικότητας για τους άλλους ανθρώπους,όπως γίνεται στην περίπτωση των µαρτύρων.

Τέλος, ο Θεός µπορεί να επιτρέψει σε κάποιον να αµαρτήσει προκειµένου µέσω της πτώσης του αυτής να συνειδητοποιήσει την αµαρτωλότητά του και να διορθώσει κάποιο άλλο πάθος του.Για παράδειγµα, κάποιος που γίνεται αλαζόνας για τις αρετές του, µπορεί να του επιτραπεί να υποπέσει στο αµάρτηµα της πορνείας ώστε να συναισθανθεί την αδυναµία του και να ταπεινωθεί, επιστρέφοντας µέσα από την εξοµολόγηση στο δρόµο του Θεού.

Σε κάθε περίπτωση όµως, ξεκαθαρίζει ο ∆αµασκηνός, η εκλογή του αν θα πράξουµε το καλό ή το κακό αποτελεί αυτεξούσια επιλογή του ανθρώπου.Απλώς όταν πρόκειται για αγαθή πράξη ο Θεός συνεργάζεται και ενισχύει τον άνθρωπο, ενώ όταν πρόκειται για κακή, ο Θεός κατά παραχώρηση το επιτρέπει και προσωρινά τον εγκαταλείπει δίκαια, σεβόµενος την ελευθερία και την αυτεξουσιότητα του ανθρώπου.

Υπάρχουν δηλαδή δύο είδη εγκατάλειψης από πλευράς του Θεού, σύµφωνα µε τον ιερό συγγραφέα. Η «προσωρινή και µερική εγκατάλειψη» που γίνεται για λόγους οικονοµίας και διαπαιδαγώγησης του πιστού, και η «τέλεια εγκατάλειψη» κατά την οποία µολονότι ο Θεός έχει κάνει τα πάντα για τη σωτηρία του ανθρώπου,ο ίδιος ο άνθρωπος επιλέγει αυτεξούσια να µείνει αµετανόητος µακριά από τον Θεό.

Χαρακτηριστικό παράδειγµα αυτής της περίπτωσης είναι ο Ιούδας ο οποίος και διάλεξε εκούσια να ακολουθήσει τον δρόµο της τέλειας απώλειας.

Για να µπορέσει ο ∆αµασκηνός να εξηγήσει το πώς γίνεται ο Θεός να δηµιουργεί όλα τα όντα αγαθά και να επιθυµεί τη σωτηρία τους, ενώ παράλληλα να υπάρχουν όντα που τελικώς οδηγούνται στην απώλεια παρά τη φροντίδα που ο ίδιος δείχνει για αυτά, προβαίνει σε µια ιδιαίτερη διάκριση.Αναφέρει πως Θεός έχει δύο θελήµατα, ένα «προηγούµενο» και ένα «επόµενο».

Το «πρώτο θέληµά» του Θεού είναι αυτό που προηγείται της δηµιουργίας των όντων, βάσει του οποίου ο Θεός επιθυµεί να σωθούν οι πάντες,ενώ το «δεύτερο θέληµά» του αφορά στην παραχώρηση που κάνει απέναντι στις επιλογές του ανθρώπου και σύµφωνα µε τις οποίες εγκαταλείπει τον άνθρωπο είτε προσωρινά,για λόγους διαπαιδαγωγήσεως και µετάνοιας, είτε µόνιµα όταν ο ίδιος ο άνθρωπος έχει επιλέξει να αποµακρυνθεί οριστικά από κοντά του.

Σε καµία περίπτωση όµως ο Θεός δεν επιθυµεί το κακό, ούτε και αρέσκεται µε τις κακές πράξεις. Αντιθέτως, χαίρεται µε τις καλές και τις ενισχύει.Υπάρχει δηλαδή µία πολύ λεπτή ισορροπία την οποία τηρεί ο Θεός µε την πρόνοιά του και µέσα από αυτήν φροντίζει να δίνει πολλές ευκαιρίες σε όλους τους ανθρώπους για µετάνοια και επιστροφή,ενώ παράλληλα σέβεται τη λογική και αυτεξούσια ικανότητα που τους έχει δωρίσει, αφού οτιδήποτε γίνεται µέσω εξαναγκασµού δεν µπορεί να θεωρείται ούτε λογική, ούτε ενάρετη πράξη.

Μπορεί δηλαδή ο ίδιος ο Θεός να έχει δηµιουργήσει αγαθούς όλους τους ανθρώπους και να θέλει όλοι τους να σωθούν και να µετάσχουν στην αγαθότητά του,ωστόσο φροντίζει παράλληλα να σέβεται και την αυτεξούσια επιλογή κάποιων ανθρώπων να τον αρνηθούν και να αποµακρυνθούν από κοντά του.Τέλος, ο ∆αµασκηνός παραδέχεται ότι πολλές φορές ο Θεός προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει τους ανθρώπους χρησιµοποιώντας ολόκληρη την κτίση,συµπεριλαµβανοµένων των άψυχων και άλογων όντων, και µερικές φορές ακόµη και των ίδιων των δαιµόνων, όπως στις περιπτώσεις του Ιώβ ή των χοίρων στην περιοχή των Γαδαρηνών.

Το βέβαιο είναι ότι οι τρόποι της θείας Πρόνοιας δεν περιορίζονται στους προαναφερθέντες. Αντιθέτως είναι τόσοι πολλοί που δεν µπορούν ούτε στο νου του ανθρώπου να χωρέσουν,ούτε και να ερµηνευτούν από αυτόν.Σε κάθε περίπτωση, η ουσία παραµένει µία.Ασχέτως µε το πόσα κακά µπορούν να συµβούν κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου είναι προσωπική ευθύνη του καθενός να τα αντιµετωπίσει µε θετική διάθεση και να τα χρησιµοποιήσει ως µέσα διαπαιδαγώγησης για να βγάλει από αυτά κάτι καλό και ωφέλιµο για τη σωτηρία του.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Έλληνας φύλακας : 28-10-14 στις 15:51.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

hack3r

Επιφανές Μέλος

Ο hack3r αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 4,610 μηνύματα.

O hack3r έγραψε: στις 22:49, 28-10-14:

#234
Αυτά τα λέγαν στο μεσαίωνα αδερφέ, τότε που πίστευαν πως η βουβωνική πανώλη΄ήταν η τιμωρία του Θεού για τις αμαρτίες των ανθρώπων και όχι ένα βακτήριο. Με λίγα λόγια λες πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα που για ένα πανάγαθο και παντοδύναμο θεό αυτό δεν μπορεί να ισχύει, αν είναι παντοδύναμος μπορεί να διδάξει έναν άνθρωπο και χωρίς να του φέρει αρρώστιες και συμφορές και αν είναι πανάγαθος δεν θα έριχνε αρρώστια ούτε για μια στιγμή στους ανθρώπους. Άραγε τα εκατομμύρια παιδιά που έχουν πεθάνει ως σήμερα από αρρώστιες, πολέμους κακουχίες, τι ακριβώς διδαχθήκανε?
Στη πανώλη του μεσαίωνα πέθανε το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού, ο Θεός μάλλον έκανε διακοπές τότε, ή μάλλον το άλλο "άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου".

Είτε ο θεός λοιπόν δεν υπάρχει, είτε δε δίνει δεκάρα, είτε είναι σαδιστής. Πανάγαθος αποκλείεται
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

mindcircus

Επιφανές Μέλος

H mindcircus αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 32 ετών , επαγγέλεται Μηχανικός αεροσκαφών και μας γράφει απο Σουηδία (Ευρώπη). Έχει γράψει 4,623 μηνύματα.

H mindcircus Open Mind, Open Heart έγραψε: στις 14:37, 29-10-14:

#235
Δεν ξερω πως κρινει ο Θεος, παντως πιστευω πως καποια στιγμη επερχεται δικαιωση. Σα μαννα εξ ουρανου, η δικαιωση ερχεται. Χωρις καμμια φορα να χρειαστει να παλεψεις ιδιαιτερα. Βεβαια ερχεται αφου εχεις περασει ενα σωρο τραβαλα, αλλα ερχεται και νιωθεις μια ηθικη ικανοποιηση. Ειναι πολυ σημαντικο. Ολοι μας το εχουμε βιωσει καποια στιγμη στην ζωη μας. Σημασια εχει να απο καθε προβλημα να βγαινεις δυνατοτερος και καλυτερος ανθρωπος. Αυτο κρινεται και μια μερα παιρνεις δικαιωση.
1
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Ανθοπώλης

Αποκλεισμένος χρήστης

Ο Ανθοπώλης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 76 μηνύματα.

O Ανθοπώλης έγραψε: στις 15:33, 29-10-14:

#236


Τουλάχιστον πρέπει ο Ξεχ εδώ να δώσει πόντους πρωτοτυπίας στον Ελ,
απάντηση με πατερικά κείμενα/διδαχές/φυλλάδια ενορίας
δεν έχει ξαναδοθεί ποτέ.




υγ.

μια μερα παιρνεις δικαιωση.
εγώ προς το παρόν, μην πω τι έχω πάρει
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση

Έλληνας φύλακας

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Ο Έλληνας φύλακας αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Έχει γράψει 93 μηνύματα.

O Έλληνας φύλακας έγραψε: στις 14:27, 05-09-18:

#237
Αρχική δημοσίευση από: Shadowfax

@olga_serb Ας μετανοήσουμε όλοι λοιπόν αδέρφια κι ας μετανιώσουμε για τις αμαρτίες μας για να μπορέσουμε, τελικά, να "ενεργοποιήσουμε τη δυνατότητα αποδοχής της Χάρης"!!

Crap. Stinky messy crap. And make no mistake δεν προσβάλλω εσένα, την πεποίθησή σου κρίνω, μια πεποίθηση που ενισχύει κι αναπαράγει μαλακίες.


Πρώτον από τον τρόπο της ομιλίας σου φαίνεται ξεκάθαρα ότι μάλλον βρίσκεσαι μεγάλο βαθμό άγνοιας και προκατάληψης,αλλά και δεν είσαι σε θέση να ακούς αυτά που σου λέει ο άλλος.Γιατί έχεις διαμορφώσει ένα φαινομενικό κόσμο αντιλήψεων στον οποίο πιστεύεις ότι αυτό που σκέφτεσαι είναι και το σωστό.Δηλαδή όταν αναλύεις ένα θέμα οποιοδήποτε και αν είναι αυτό,δεν αναφέρομαι μόνο στην θρησκεία,στο οποίο έχουν τεθεί ήδη οι απαντήσεις,αλλά δεν έχεις μάθει πλήρως το θέμα και ως εκ τούτου λόγω της ελλειπούς γνώσης στρεβλώνεις την πραγματικότητα τότε υποπέφτεις σε παρερμηνείες.Και λογικό είναι αυτές οι παρερμηνείες να δίνουν μια λάθος εικόνα σε νέα άτομα,αλλά και σε ανθρώπους που δεν έχουν μελετήσει θέματα της ορθοδοξίας.Οπότε η οποιαδήποτε απροσεξία ερμηνείας λόγω συναισθήματος και άγνοιας αποδεικνύεται πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι για την πνευματική πορεία ενός ανθρώπους που διψά για την αλήθεια.Ωστόσο θα έπρεπε για το επίπεδο των απαντήσεων σου να μην σου μιλάω καθόλου,γιατί αποδεικνύεται από τις επιλογές σου ότι δεν είσαι άξιος για κάτι τέτοιο,αλλά βλέποντας την πορεία όλης σου της απάντησης και πως ακριβώς λειτουργεί η αντίληψη σου θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όλη την στρέβλωση την οποία έθεσες.


Εσύ που είσαι άθεος έχω διαβάσει κατα καιρούς ότι θεωρείς ωραίο να ισχυρίζεσαι ότι είσαι παντογνώστης.Ή τουλάχιστον να θεωρείς ως παντογνωσία ένα μεγάλο εύρος πληροφοριών το οποίο πιστεύεις ότι απαντάει αρκετά σε διάφορα πνευματικά ζητήματα.Οπότε ακόμα και αν θα μπορούσαν να υπάρχουν νέες απαντήσεις στα διάφορα πνευματικά ζητήματα στα οποία θεωρείς ότι έχουν ήδη απαντηθεί,δεν θα θεωρήσεις ότι προστίθεται κάποια νέα πληροφορία στα γνωστικά σου δεδομένα γιατί η λογική σου έχει αποκτήσει ήδη αυτάρκεια πάνω στο μεγάλο εύρος πληροφοριών που κατέχει.

Αν λοιπόν η όλη σου κόντρα ανάμεσα σε εσένα και στην Ορθοδοξία είναι η υπεροχή της γνώσης,δηλαδή να πεις κατα πόσο η ποσότητα γνώσεως η δική σου υπερέχει της ποσότητας της γνώσεως του Θεού τότε βάζεις τον Θεό σε μία διαδικασία απόδειξης της υπεροχής της γνώσεως.Δημιουργείς εσύ ο ίδιος αυτήν την διαδικασία αντιπαλότητας με τον εξής τρόπο.Δεν σου αρκεί να πεις απλά ότι η υπεροχή της γνώσεως σου είναι ανώτερη του Θεού.Όχι προχωράς ακόμα πιο βαθιά.Βάζεις εσένα και τον Θεό σε μια διαδικασία αποδείξεις της γνώσεως μπροστά στον κόσμο.Σκέφτεσαι αν θα μπορούσες να ήσουν εσύ και ο Θεός αντίπαλοι για να αποδείξει ο καθένας την υπεροχή της γνώσεως σε ποσοτικό επίπεδο.Και όχι απλά να σκεφτείς να αποδείξεις την υπεροχή της γνώσεως σου εναντίον του Θεού αλλά να αποδείξεις τι γνώσεις μπορείς να προσφέρεις στον κόσμο σε σχέση με τον Θεό.Να αποδείξεις πόσες γνώσεις μπορείς να προσφέρεις στον κόσμο και πόσες γνώσεις μπορεί να προσφέρει στον κόσμο ο Θεός.



Και είναι όντως περίεργο, και πολύ πολύ πολύ τρομακτικό, να βλέπεις at first hand τη συλλογιστική πορεία της θρησκείας με την οποία καταλήγει να σε ελέγχει ΠΛΗΡΩΣ. ΕΝΤΕΛΩΣ ΟΜΩΣ. Και δε μιλάω μόνο για την επιχείρηση καθαυτή, μπορεί να μην ακολουθείς τις μεθόδους της κι όμως πάλι να μην είσαι ελεύθερος. Δεν τίθεται καν θέμα τύπων τελικά, αν πατάς στην εκκλησία, στο τζαμί, στο ναό, whatever. Όχι, καθόλου. Μιλάμε για μια ολόκληρη σχολή ιδεών τόσο συνδεδεμένων μεταξύ τους και τόσο βαθιά ριζωμένων σε brainwashed κεφάλια που μετά από λίγο καταλήγουν κυριολεκτικά μια alternative reality, κάτι που ειλικρινά δεν ξέρω πώς πολεμάς αποτελεσματικά όταν βλέπεις ότι έχει καταπιεί τον άλλο.

Πώς σε καταπίνει? Απλά αφαιρώντας οποιαδήποτε δύναμη απ' τον άνθρωπο και διδάσκοντας ότι τα πάντα που σχετίζονται μ' αυτόν, ακόμα και η ίδια η ελευθερία στις επιλογές του --ω τι ειρωνεία!-- δεν είναι προϊόντα της σκέψης του αλλά δώρα ενός μεγαλόψυχου και παντοδύναμου θεού. Στην τελική ποια ελεύθερη κρίση όταν είμαι δημιούργημα και ξέρω και τις συνέπειες της μιας επιλογής και την επιβράβευση της άλλης και ποια δύναμή μου να κάνω τη ζωή μου όπως τη θέλω? Ποια ζωή ΜΟΥ όταν εκδημιουργίας είμαι τόσο αδύναμος κι αλλοιωμένος με τις πράξεις μου και το "σωστό" ορίζεται από κάποιον άλλο πέρα από μένα?

False dilemmas and empty hopes I say. Μια τεράστια παράδοξη φούσκα, ένα αδιέξοξο που μου δίνει απλά πολλούς δρόμους για να φτάσω στον ίδιο τοίχο. And guess what: στο σωστό τοίχο.

Πρέπει να μάθουμε κάτι.Το να κάνεις την ζωή σου όπως θέλεις είναι δικαίωμα σου.Ωστόσο το να κάνεις ότι θέλεις αυτή η ελευθερία μπορεί να έχει ως επίπτωση στην ασέβεια και στον περιορισμό της ελευθερίας του άλλου.Γιατί το να ζει κάποιος όπως θέλει επηρεάζει και τους άλλους ανθρώπους.Μην ξεχνάμε ότι είμαστε μέρος της κοινωνίας και αλληλεπιδρούμε και με άλλα πρόσωπα.Και όσα λέμε ή πράττουμε έχουν επίδραση και σε άλλους ανθρώπους.Από την καθημερινότητα αποδεικνύεται ότι όταν κάποιος επιλέγει να ζει χωρίς ηθικές αξίες και πρότυπα ενεργεί σε αρκετές περιπτώσεις στον περιορισμό της ελευθερίας του άλλου.

Παρόλα αυτά το να ζεις όπως θέλεις δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος και ότι δεν υπάρχουν συνέπειες.Το να ζει όπως θέλει ο καθένας μας ενσαρκώνεται ένα μεγάλο ποσοστό της πιθανότητας να έχει αρνητική επίδραση στους άλλους ανθρώπους και στον περιορισμό της ελευθερίας τους.Και ειδικά όταν οι επιλογές που κάνουμε έχουν την αιτία τους στον εγωισμό και την αχαριστία.

Πρώτον με βάση το συγκεκριμένο κομμάτι του κειμένου σου επιβεβαιώνεις ακριβώς τους λόγους των Αγίων Πατέρων που μιλούσαν για τους αποστάτες ανθρώπους και για αυτούς που νομίζουν ότι εξηγούν σωστά την πραγματική έννοια του Θεού όπως αποκαλύπτεται στην Ορθοδοξία.Μία από τις τακτικές των άθεων εναντίον της Ορθοδοξίας είναι η αοριστολογία,η στρέβλωση,τα ψέματα και η άγνοια.Προκύπτουν και άλλες αναφορές πνευματικών αδυναμιών στις οποίες υποπέφτει ένας άθεος όταν θέλει να προσεγγίσει ανθρωποπαθώς τον Θεό προσδίδοντας του ανθρώπινους και εμπαθείς χαρακτηρισμούς.

Είναι γεγονός ότι οι θρησκείες και η οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη ιδεολογία επηρεάζει τις αντιλήψεις του ανθρώπου στα βασικά στάδια της ζωής του και ειδικά στις μικρές ηλικίες.Παρόλα αυτά το λάθος σου είναι ότι υπερτιμάς πολύ την δύναμη των ιδεών ξεχνώντας ότι ο άνθρωπος έχει ελεύθερη επιλογή.Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος αναπτύσσει κρίση και σίγουρα η πνευματική του κατάσταση σε πρώτη φάση δεν είναι ίδια όπως ήταν στην παιδική του ηλικία του.Οπότε ως ενήλικας πλέον με τις όποιες ιδιοτροπίες του παρόλα αυτά ξέρει τι είναι σωστό και τι είναι λάθος.

Το πρώτο λάθος σου λοιπόν είναι να υπερτιμάς την δύναμη των ιδεών αποτιμώντας την ίδια την ελευθερία επιλογής του ανθρώπου.Και αυτό γιατί όπως είπα και παραπάνω έχεις πέσει σε μία γενίκευση στην οποία θεωρείς ότι επειδή κάποιοι είναι φανατισμένοι εξαιτίας του επηρεασμού τους από ισχυρές θρησκευτικές επιρροές άρα όλοι οι υπόλοιποι όταν μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον με ένα συγκεκριμένο σύστημα σκέψης λες ότι δεν υπάρχει κατα τους ισχυρισμούς σου καθόλου ελευθερία επιλογής.Μέγα λαθος.



Και για να το κάνω λίγο πιο συγκεκριμένο και να τα συνδέσω όλα κάπως, βαρέθηκα στο κείμενό σου να διαβάζω πόσο αδύναμος κι ανίκανος είμαι μπροστά στο badass θεό. Θα βάλω τα κλάματα σε λίγο απ' το πόσο πνευματικά άχρηστος κατέληξα σε 10 γραμμές. Συνολικά, είμαι αδύναμος, ο θεός δυνατός, και για τα πάντα που χαλάνε τη σχέση μου μαζί του ευθύνομαι εγώ μια και όλα αυτά πηγάζουν απ' τη δική μου αδυναμία ενώ αυτός βρίσκεται πάντα σε μια default φάση μεγαλοψυχίας και υπερικανότητας.

So, 1st step taken: αφαιρέσαμε οποιαδήποτε δύναμη απ' τον άνθρωπο, είναι ο χαμένος της υπόθεσης κι ο θεός ο νικητής. Θυμήσου, αφήσαμε στον άνθρωπο την ελευθερία επιλογής (ή καλύτερα την ψευδαίσθηση της ελευθερίας, το παράδοξο δες πάνω) και κατά συνέπεια τη δυνατότητα στην αμαρτία.

Κι έρχεται το δεύτερο βήμα τώρα. Τι κάνεις αφού έχεις γκρεμίσει τον άνθρωπο και τον έχεις αφήσει με (σχεδόν) τίποτα πέρα απ' όσα εσύ του προσφέρεις? Του δίνεις το χέρι και τον βοηθάς να σηκωθεί. And that's pretty much it, τον ελέγχεις από δω και πέρα λίγο πολύ ολοκληρωτικά. Γιατί? Ε, απ' τη στιγμή που μόνος του ελπίδα δεν έχει λόγω της γενικής ανικανότητάς του σε ποιον θα σταφεί?? Δεν πρέπει να 'σουν Νεύτωνας στο σχολείο, ε..?
Έπεσες στην παγίδα με το να κάνεις λάθος ταυτίσεις.Δηλαδή κάνεις το εξής.Καταργείς εντελώς την ελευθερία του ανθρώπου λέγοντας ότι δεν έχει ελευθερία στην ουσία να επιλέξει τον οποιοδήποτε δρόμο που θα τον απαλλάξει από τα δεσμά του και δηλώνοντας αυτό προσπαθείς να ισχυριστείς ότι εφόσον ο άνθρωπος δεν είναι στην ουσία ελεύθερος και ο Θεός νικητής,άρα νικάει με το να είναι δυνάστης απέναντι στον άνθρωπο.Πρώτον έπρεπε να καταλάβεις από την φύση του Θεού ότι επειδή ακριβώς είναι παντοδύναμος και δεν έχει ανάγκη από τίποτα δεν έχει λόγο να είναι δυνάστης.Σε αυτήν την περίπτωση θα σου εξηγήσω τον λόγο που καταφεύγεις στο λάθος για άλλη μία φορά να δώσεις στον Θεό ανθρώπινα χαρακτηριστικά.

Από την στιγμή που ο άνθρωπος έχει ελευθερία επιλογής είναι και υπεύθυνος για τις πράξεις του.Έχει λογική,έχει κρίση οπότε έχει και την δυνατότητα να αξιολογεί καλοπροαίρετα την οποιαδήποτε κατάσταση.Δεν αναγκάζει κανέναν ο Θεός να πιστέψει σε εκείνον,όπως και ένας γνήσιος ορθόδοξος χριστιανός δεν αναγκάζει τον οποιονδήποτε άνθρωπο να αποδεχτεί την ορθόδοξη αλήθεια.Από την στιγμή που κατά την πορεία στη ζωή του και σε όλη την ενήλικη περίοδο έχει αναπτυγμένο βαθμό κρίσης και συνείδησης,επιλέγει συνειδητά τον δρόμο του.

So, 2nd step taken: Μη φοβάσαι άνθρωπε! Τι κι αν είσαι ασήμαντος κι αδύναμος κι άχρηστος και δεν έχεις τίποτα παρά μόνο το παράδοξο μιας υποτιθέμενης ελευθερίας στις επιλογές σου? Εγώ είμαι εδώ! Δεν έχεις παρά να μετανοήσεις και αυτόματα "ενεργοποιείς τη δυνατότητα αποδοχής της Χάρης". Υπάρχει λοιπόν λύση στα προβλήματά σου: ΕΓΩ ΚΑΙ ΜΟΝΟ. Φυσικά μπορείς να διαλέξεις άλλο δρόμο και να μην έρθεις σε μένα. Αλλά θυμήσου ότι "είσαι αδύναμος", ότι "η σχέση μας θα χαλάσει απ' τη δική σου αμαρτία", απ' την ίδια σου την επιλογή να μην έρθεις σε μένα και να πας άπο άλλο δρόμο, και "γι' αυτήν την καταστροφή ΔΕ θα ευθύνομαι εγώ γιατί είμαι παντοδύναμος και μεγαλόψυχος" και υπεργαμάτος, θυμάσαι? Οπότε τελικά είσαι ελεύθερος να διαλέξεις αλλά λίγο πολύ τη γάμησες αν πας από άλλο δρόμο κι όχι απ' το δικό μου.
Ο Θεός όταν αναφέρεται στην παρά φύση πραγματικότητα του θανάτου απλά σου αναφέρει τις επιπτώσεις της απομάκρυνσης ενός πεπερασμένου πλάσματος από Εκείνον.Δεν σου λέει ο Θεός αγαπητέ Shadowfax ότι επειδή αρνήθηκες τον Κύριο θα σε βασανίσει ο ίδιος.Οπότε θα έπρεπε επίσης να καταλάβεις ότι μιας και ο Θεός είναι ο Δημιουργός όλης της υλικής και αόρατης κτίσης δεν δημιουργεί πλάσματα για να τα καταστρέφει.Και επειδή ακριβώς γνωρίζει ο Θεός πόσο φοβερή είναι η πτώση για τον Άνθρωπο,ξεκαθαρίζει ότι χωρίς την παρουσία του Απείρου Θείου φωτός η ζωή του καταλήγει στον θάνατο.Άλλο το να λέμε οτι με την έλλειψη της παρουσίας του Θεού βασανίζεται ο άνθρωπος από τα πάθη του και από την παρά φύση κατάσταση του κακού και άλλο να λέμε ότι ο ίδιος ο Θεός χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του για να βασανίζει τον άνθρωπο.

Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι επειδή ο άνθρωπος είδε το κακό και ξέρει ότι ο Θεός είναι η πηγή της Αθανασίας ότι ο Θεός τον εκβίασε να ενωθεί μαζί του.Ο Θεός δεν είναι απειλή.Είναι πηγή απελευθέρωσης,επειδή αποδεικνύεται ότι η ίδια η κατάσταση της πτώσης,το κακό και τα πάθη οδηγούν τον άνθρωπο στην δυστυχία.

Τους γκρεμίζεις και μετά απλά εμφανίζεσαι σαν η μόνη λύση. Είναι τόσο απλό σαν ιδέα και τόσο προκλητικά εμφανές που, ω ναι, καταλήγει τρομακτικό να βλέπεις ότι δεν το βλέπουν!

Τώρα, είναι ένα πράγμα να μη βλέπουν τι έχουν μπροστά τους οι πιστοί κι άλλο εντελώς διαφορετικό και τραγικά πιο αποτυχημένο/τρομακτικό να μην το βλέπουν άνθρωποι που λένε ότι "δεν υπάρχει θεός".
Όχι φίλε μου ο άνθρωπος γκρεμίζεται από μόνος του όταν απομακρύνεται από τον Θεό και κοιτάζει τον συμφέρον του.Το παράδειγμα αυτό είναι φανερό στην σημερινή κρίση η οποία είναι ηθική και πνευματική.Ας πάρουμε για παράδειγμα την παιδεία που είναι περισσότερο πνευματικής φύσεως γνώση.Επομένως βάση αυτής της κατάστασης από και ως που ο Θεός γκρεμίζει τους ανθρώπους,από την στιγμή που ο ίδιος είναι Αγάπη και θέλει όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι να σωθούν?Είδες πουθενά ο Θεάνθρωπος Χριστός να επιδιώκει το γκρέμισμα ανθρώπου?Είπε ποτέ ο Χριστός ότι η παιδεία και η διάθεση για γνώση θα πρέπει να πλαισιώνεται στις ανθρώπινες σκοπιμότητες?Η απάντηση είναι όχι.

@Eileen "Ο καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος για τις πράξεις και τις επιλογές του και οφείλει να ζήσει με τις συνέπειες αυτών. Αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα που πήρα από τα τόόόόσα χρόνια θρησκευτικών."

Είμαστε σοβαροί? Πραγματικά είμαστε σοβαροί τώρα ή μαλακίες λέμε? Η πίστη στο θεό σού μαθαίνει να ζεις με τις συνέπειες των επιλογών σου?

Η ίδια γαμημένη πίστη που σου λέει ότι "Όταν μετανοούμε εμείς ενεργοποιούμε την δυνατότητα αποδοχής της Χάρης"!?

Η ίδια πίστη σε ένα "παντοδύναμο και μεγαλόψυχο" πράγμα που απλά "συγχωρεί"? Ξανά, είμαστε σοβαροί?

..
Αυτό το κομμάτι της απάντησης σου είναι ακριβώς αυτό που σκέφτεται ο αθεϊσμός.Οτι δηλαδή κάνω ό,τι θέλω επειδή ξέρω ότι ο Θεός θα με συγχωρέσει.Ισοδυναμεί με την αντίληψη οτι κάνω του κεφαλιού μου σε βάρος των άλλων αλλά πιστεύω ότι ποτέ δεν θα έχω επιπτώσεις.Να σου υπενθυμίσω ότι η πνευματική κρίση στην οποία βρίσκεται ο σημερινός πολιτισμός είναι επειδή ο καθένας κάνει ό,τι θέλει χωρίς να έχει επιπτώσεις.

Ο πιστός έχει πάντα μα πάντα μα πάντα μα πάντα μα πάντα μα πάντα το αποκούμπι της μετάνοιας. Πάντα. Period. Ό,τι κι αν κάνει, ό,τι κι αν πρέπει να τραβήξει μετά πνευματικά ή σωματικά θα έχει πάντα σε μια γωνία στο μυαλό του ότι μπορεί, στη μοναδική ουσιαστική σχέση στον κόσμο (=αυτή με το θεό) να διορθώσει τα πράγματα και να βρει παρηγοριά/συγχώρεση. Είναι λογικά άτοπο --και πέρα για πέρα ηλίθιο, γι' αυτό τα χάνω λίγο-- να πεις ότι ο θεός σού μαθαίνει να ζεις με τις συνέπειες των πράξεών σου απ' τη στιγμή που, guess what! ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, Ό,ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ, ΟΠΟΙΟ ΛΑΘΟΣ, ΟΠΟΙΑ ΑΜΑΡΤΙΑ, ΟΠΟΙΑ ΕΝΟΧΗ.

Η ίδια η μετάνοια αυτή την έννοια παίρνει, αφήνω τα προβλήματά μου σε κάτι μεγαλύτερο από μένα και φεύγουν βάρη από πάνω μου που διαφορετικά θα βάραιναν μόνο εμένα (και μιλάω συγκεκριμένα για το πνευματικό κομμάτι εδώ).
Η περίπτωση σου Shadowfax είναι ξεχωριστή πραγματικά.Αμφιβάλω αν ξέρεις τι γράφεις.Πρώτον θεωρείς κακό την μετάνοια,ενώ ο Θεός σου δίνει την λύση ώστε να απαλλαχτείς από τον θάνατο,να συγχωρεθούν οι αμαρτίες σου και να μην νιώθεις πια ενοχές.Πρώτον μέσω της μετάνοιας δείχνει ο Θεός ότι όσα λάθη έκανε μέχρι τώρα ο άνθρωπος τα συγχωρεί οριστικά.Και μέσω της μετάνοιας σου ανοίγεται ο δρόμος για την νέα ζωή που είναι ο δρόμος των δέκα εντολών.Δέκα εντολές που όποιος τις ακολουθεί καθαρίζει την ψυχή του,βιώνει την παρουσία του Χριστού ως χαρά και πορεύεται στον δρόμο της Θέωσης.Ο Δρόμος της θέωσης είναι η αιώνια χαρά.Οπότε πως είναι δυνατόν να κάνεις θέμα περί εκφοβισμού και ελέγχου από τον Θεό από την στιγμή που έτσι και αλλιώς δεν ελέγχει κανέναν και είναι πηγή απελευθέρωσης.Από την στιγμή που η αποστασία μας από τον Θεό αποδεικνύεται έτσι και αλλιώς μία παρά φύση πραγματικότητα που μόνο ευτυχισμένο δεν κάνει τον άνθρωπο.

Γενικά ο μέσος πιστός δεν είναι παράδειγμα ανθρώπου που ζει με τις συνέπειες. Ακριβώς το αντίθετο, τυπικά δεν ξέρει τι είναι συνέπειες απ' τη στιγμή που η πίστη του στο θεό του δίνει εργαλεία για να τις φορτώνει αλλού πάντα, which is why
Ενώ ο μέσος άνθρωπος χωρίς πίστη ζει με τις συνέπειες.Ο μέσος πιστός ορθόδοξος είναι και λογικός,προνοεί γνωρίζοντας την οποιαδήποτε παρά φύση αρρώστια που θα έχει ως επίπτωση την καταστροφή της ανθρώπινης οντολογίας και βάση της πνευματικής και σωματικής του καθαρότητας οδηγεί τους συνανθρώπους του στον σωστό δρόμο και στον κόσμο του Θεού.

@WhiteDrum μπαίνω και στη διαδικασία να "γειώσω κοσμάκη", επειδή για μένα η ιδέα του "εσωτερικού κριτή που συχνά στους θρησκευόμενους είναι συνυφασμένος με την έννοια του Θεού" είναι καρκίνος και κάτι που, προσωπικά πάντα, δε θα ήθελα να βλέπω στον υποθετικό κόσμο όπου θα 'θελα να ζω. Ο εσωτερικός κριτής οφείλει να 'ναι ο ίδιος σου ο εαυτός, η ίδια σου η καθημερινότητα κι εσύ συνολικά σαν άτομο, όχι σύννεφα και κάτι εντελώς απροσδιόριστο.
Η έννοια της ελεύθερης βούλησης ποια είναι για σένα,ότι για να υπάρχει ελεύθερη βούληση η προϋπόθεση είναι ότι ένα ον πρέπει να είναι τέλειο ή και ότι αποκλειστικά ανήκει στην ύπαρξη ενός τέλειου όντος?Μήπως θα πούμε ότι επειδή ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τα πάντα και ότι η φύση του είναι συνεχώς να μαθαίνει νέα πράγματα θα ισχυριστούμε ότι δεν υπάρχει ελευθερία βούλησης?Από την άλλη μήπως επειδή ο άνθρωπος εξελίσσεται και προχωράει από το καλό στο καλύτερο θα ισχυριστούμε και πάλι ότι ο άνθρωπος δεν έχει ελευθερία βούλησης?Αν ο Θεός είναι τέλειος και έχει ελεύθερη βούληση αλλά δημιουργεί όντα τα οποία δεν έχουν ελεύθερη βούληση τότε ο Θεός δεν είναι τέλειος.Επίσης ο Θεός είναι τέλειος γιατί δεν είναι δυνατόν να φτιάχνει έλλογα όντα στα οποία θα επιτρέπει για κάποιο χρονικό διάστημα να νομίζουν ότι έχουν ελεύθερη βούληση και μετά από κάποιο καιρό να διαπιστώνουν ότι τελικά δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση.

Στο θέμα της αυτογνωσίας πως ισχυρίζεσαι από την μία ότι ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να έχει αυτογνωσία ενώ από την άλλη δεν έχει ελευθερία βούλησης?Αν δεν έχει ελεύθερη βούληση όπως λες δεν θα έχει και την δυνατότητα να κάνει αυτογνωσία.Οπότε δεν είναι δυνατόν από την άλλη να διαχωρίζεις την ελεύθερη βούληση από την αυτογνωσία και να λες ότι άλλο πράγμα η ελεύθερη βούληση και άλλο η αυτογνωσία.Και να μου λες ότι το ότι κάποιος δεν πιστεύει στην ελεύθερη βούληση δεν σημαίνει ότι δεν έχει και αυτογνωσία.

Γιατί από ένα σημείο και μετά you lose track of what's real and what's not, of what's important here, now, today, not in some other world up in the sky. Τελικά όταν καταλήγεις ο αυστηρότερος κριτής του εαυτού σου μπορείς να ζήσεις με τις συνέπειες των πράξεών σου, μπορείς να αλλάξεις μέσα απ' τα συμπεράσματα που -----


παρένθεση, μόλις έγινε σεισμός (3:35), δε μασάμε συνεχίζουμε


----- ναι, μέσα απ' τα συμπεράσματα που ο ίδιος βγάζεις κρίνοντας τις επιλογές σου και τελικά μπορείς να εξελιχθείς και να πας σε κάτι καινούριο.
Μέσα από τις επιλογές σου καταλήγεις με τις συνέπειες των πράξεων σου.Αλλά τελικά έπεσες μόνο σου σε αντίφαση.Από την μια λες ότι η πίστη στον Θεό δεν σου δίνει την ελευθερία και ότι δεν υπάρχουν συνέπειες και από την άλλη επιβεβαιώνεις αυτά που είπα ότι ο Θεός όντως έδωσε λογική και αυτεξούσιο,λέγοντας μόνος σου και εσύ ότι τελικά ο άνθρωπος είναι κριτής του εαυτού του και επιλέγει ποια ζωή θέλει να κάνει.Οπότε για να είναι ο άνθρωπος κριτής του εαυτού του σημαίνει ότι έχει λογική και αυτεξούσιο.Οπότε την λογική και το αυτεξούσιο πως το έχει?Από μόνος του?Όχι.Του το έδωσε ο Θεός.Οπότε δεν αφαιρεί ο Θεός καμία ελευθερία επιλογής όπως ισχυρίζεσαι στις αρχικές σου παραγράφους,αλλά και στα συμπεράσματα που έβγαλες.

Δε μ' ενδιαφέρει τι πιστεύεις εσύ, αυτός, ο άλλος, χέστηκα. Μ' ενδιαφέρει απλά να δω στερεότυπα, προκαταλήψεις και μέσα περιορισμού σκέψης να την κάνουν απ' τον κόσμο. Αυτό.
Όσο αφορά την Ορθόδοξη Εκκλησία κατά την γνώμη μου διαβάζοντας κάποιος τους Αγίους πατέρες δεν θα βρει στερεότυπα.Οπότε η γνώμη μου είναι να διαβάσεις τους Αγίους πατέρες.Η Θεολογία δεν σταματάει μέσα από τα βιβλία που παρουσιάζονται στο εκπαιδευτικό σύστημα.Η Θεολογία βρίσκεται και στους Αγίους πατέρες των οποίων η γνώση διαθέτει τεράστιο πνευματικό πλούτο.Από τους Αγίους πατέρες θα μπορούσες να διαβάσεις και για το θέμα της ελεύθερης βούλησης.Να δεις ποια είναι τα επιχειρήματα τους τα οποία είναι και άπειρα.Η Θεολογία των αγίων πατέρων στο θέμα της ελεύθερης βούλησης έχει ως πηγή γνώσης τον Θεό.Οι Άγιοι πέρα από την γνώση που έλαβαν από τον Θεό για να ενσωματώσουν στην Θεολογία τους και τα επιχειρήματα υπερ της ύπαρξης της ελεύθερης βούλησης,θα μπορούσαν και οι ίδιοι με την προσωπική τους άποψη στο θέμα αυτό να επιχειρηματολογήσουν υπερ της ύπαρξης της ελεύθερης βούλησης βάση και του μορφωτικού τους επιπέδου.Αν και τότε διαβάζοντας τους Αγίους πατέρες θεωρείς ότι δεν σε καλύπτουν οι απαντήσεις στο θέμα της ελεύθερης βούλησης τότε το πρόβλημα δεν είναι ούτε στον Θεό ούτε και στους Αγίους πατέρες.
edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Έλληνας φύλακας : 05-09-18 στις 20:59. Αιτία: αλλαγή στο κείμενο.
Πρέπει να συνδεθείτε για να αντιδράσετε σε μηνύματα
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος